Ο Άνθρωπος

Εκείνος περπατάει ανάμεσα απο τους πιθήκους.
Οι πίθηκοι τον κοιτάνε, μένουν έκθαμβοι.
Εκείνος δέν είναι πολύ διαφορετικός τους.
Απλά περπατάει στα δύο πόδια,
και έχει λίγο μεγαλύτερο εγκέφαλο.

Οι πίθηκοι δέν τον καταλαβαίνουν,
αλλά τον θαυμάζουν.
Οι πίθηκοι βλέπουν κάτι που τους είναι ξένο,
εκστασιάζονται, χειροκροτούν.
Τον δέχονται σαν θεό τους.

Ο άνθρωπος κοιτάει.
Δέν είναι πολύ διαφορετικός,
ούτε απο εκείνον, ούτε απο τους πίθηκους.
Απλά περπατάει στα δύο πόδια,
είναι άτριχος, έχει μεγαλύτερο εγκέφαλο.

Κανείς δεν τον βλέπει. Κανείς δεν μπορεί.
Κάποτε ο άνθρωπος ήταν σάν εκείνον,
ή σαν τους πίθηκους.
Άλλωστε και εκείνος πίθηκος ήταν κάποτε.
Ο άνθρωπος είναι το επόμενο βήμα απο εκείνον.

Εκείνος μέσα στην αλλαζονία του
πιστεύει οτι είναι ο μόνος θεός.
Εκείνος, μέσα στην άγνοιά του
δέν μπορεί να δεί τον άνθρωπο,
κανείς δεν μπορεί.

Γιατί, ο άνθρωπος είναι αόρατος;
Όχι, απλά κανείς δεν μπορεί να τον δεί
γιατί κανείς δεν έχει φανταστεί κάτι σαν και αυτόν,
γιατί είναι πέρα απο την φαντασία τους,
γιατί έγινε άνθρωπος.

Ο άνθρωπος είναι το επόμενο στάδιο
που εκείνος θα φτάσει αργότερα.
Εκείνος κάποτε θα μπορέσει να δει τον άνθρωπο.
Μόνο εκείνοι απο τους πιθήκους θα μπορέσουν,
γιατί εκείνοι θα γίνουν άνθρωποι.

Ο άνθρωπος κοιτάει τους πιθήκους και εκείνον.
Τους κοιτάει με λύπη.
Ξέρει τι σκεύτονται.
Είναι απλο, ξεκάθαρο.
Ξέρει, γιατί και αυτός κάποτε ήταν πίθηκος.

Ο άνθρωπος τους κοιτάει όλους με λύπη,
με στοργή, με κατανόηση.
Δέν επιτρέπει στα πιθηκίσια συναισθηματα να τον ελέγξουν.
Δέν ζηλεύει εκείνον, κάποτε ήταν και αυτός έτσι.
Απλά ελπίζει να βρει συντρόφους.

Ο άνθρωπος είναι θνητός.
Έχει όρια.
Όρια που τα βάζει ο ίδιος,
αλλά υπαρκτά.
Και, οπως όλοι, έτσι και αυτός υποκείπτει συχνα.

Ο άνθρωπος έχει έναν πίθηκο μέσα του.
Κλαίει, διότι κανείς δεν τον βλέπει.
Κλαίει, διότι εκείνος είναι το κέντρο τους.
Κλαίει, διότι δεν έχει συντρόφους.
Κλαίει, διότι είναι άνθρωπος.

Αλλά θυμάται.
Μετά θυμάται γιατί δέν πρέπει να κλαίει,
γιατί πρέπει να περπατά περήφανος,
και ας μην τον βλέπει κανείς.
Διότι είναι άνθρωπος.

Ο άνθρωπος πέρασε πολλά.
Πέτυχε εκεί που πολλοί αποτύχαν.
Νίκησε σε αγώνες που φενόντουσαν ανίκητοι.
Έμεινε σκληρός εκεί που πολλοί λύγισαν.
Ο άνθρωπος αξίζει να ζεί.

Εκείνος νομίζει, εκείνος πιστεύει,
εκείνος ελπίζει, εκείνος φοβάται,
εκείνος θέλει, εκείνος προσμένει,
εκείνος καταλαβαίνει.
Ο άνθρωπος ξέρει.

Οι πίθηκοι βλέπουν εκείνον
και νομίζουν οτι είναι ο άνθρωπος.
Εκείνος το σκεύτεται και συμφωνεί.
Του αραίσει η ιδέα να είναι ένας θεός ανάμεσα σε θνητούς.
Αλλά ο άνθρωπος ξέρει.

Ο άνθρωπος ξέρει, πιά. Ξέρει οτι δέν έχει σημασία αν οι άλλοι είναι θνητοί ή εσύ θεός. Ξέρει οτι όλα είναι ένα, οτι δέν υπάρχει θεός ούτε θνητός. Οτι, στην πραγματικότητα, είναι το ένα και το αυτό. Διότι ο άνθρωπος το έχει δεί. Το έχει ακούσει, το έχει μιρήσει, το έχει γευστεί, το έχει αγγίξει. Ο άνθρωπος ξέρει. Δέν χρειάζεται να σκεύτεται, δέν πιστεύει πια, βλέπει την ματαιότητα του φόβου, την αχρηστία της ελπίδας, την ανοησία της θέλησης.

Ο άνθρωπος ξέρει. Δέν χρειάζεται τίποτα. Τα έχει όλα.