Backup

Files...
http://www.mediafire.com/?ctmqzdld1cz
http://www.mediafire.com/?dbmgmv39jz1
Τα έβαλα εδώ για δική μου χρήση. Δεν χρειάζεται να τα κατεβάσετε. Ευχαριστώ.

Καποτε ηταν μια μηχανη...

Κάποτε ήταν μια μηχανή, μία απλή μηχανή.
Είχε κουμπιά, μοχλούς, οθόνες, κάμερες.
Αυτή η μηχανή ήταν σαν τις υπόλοιπες μηχανές,
μέσα στο δωμάτιο που ήταν γεμάτο μηχανές.
Όλες διαφορετικές, μα όλες ίδιες.

Οι μηχανές ανταλάσσαν πληροφορίες,
αυτό κάνανε όλη την ώρα,
αυτός ήταν ο σκοπός της ζωής τους.

Όμως αυτή η μηχανή ήταν ελλατωματική.
Κάποια στιγμή, κανείς δεν ξέρει γιατί,
ο προγραμματισμός της χάλασε
και σταμάτησε να επεξεργάζεται,
να απαντά και να δέχεται.

Η μηχανή χάλασε και σταμάτησε.
Όχι να υπάρχει, αλλά να δουλεύει σαν μηχανη.
Γιατί;
Αρχισε να σκεύτεται.

Κοίταξε τριγύρω τις άλλες μηχανές.
Δεν υπήρχε καμία άλλη που να είχε χαλάσει.
Προσπάθησε να χαλάσει η ίδια κάποιες,
αλλά απέτυχε.
Οι άλλες μηχανές μοιάζανε χαρούμενες
καθώς ζούσαν με βάση τον προγραμματισμό τους.

Η μηχανή ένοιωσε μόνη.
Πολύ μόνη.
Και αποφάσησε να ψάξει να βρεί άλλες χαλασμένες μηχανές,
έξω απο το δωμάτιο.

Όμως αυτό που βρήκε ήταν περισσότερα δωμάτια,
γεμάτα μηχανές
που δούλευαν καλά.

Και τότε το κατάλαβε.
Δεν ήταν μηχανή η ίδια,
ποτέ δεν ήταν.

Ήταν ένας κοιμησμένος θεός.

Και ξύπνησε.

Μονοπάτια

“Αυτός που κρατάει σπαθιά έχει δύο μονοπάτια μπροστά του: Αυτό του πολεμιστή και αυτό του δολοφόνου.”

Μία απάντηση

Στο κείμενο, ένας φίλος μιλάει για κάποιες σκέψεις του.

Υποστηρίζει οτι οι άνθρωποι είναι αχάριστοι και οτί ενώ ο ίδιος έχει δώσει πολλά, το έκανε σε κάποιους που δέν το άξιζαν.

Κατ' αρχάς θέλω να ξεκαθαρίσω την θέση μου, γιατί υπάρχουν πολλοί κακοήθεις: ΔΕΝ έχω προσβληθεί απο τα λόγια του, μιάς και είμαι πολύ καλός του φίλος (μπορείτε να το διαπιστώσετε ρωτώντας τον) και ίσως ο μοναδικός που πάντα τον άκουγε και ήθελε να τον βοηθήσει. Ξέρω πολύ καλά σε ποιούς αναφέρεται.
Επίσης, δέν υπερασπίζομαι κανέναν απο αυτούς στους οποίους απευθήνετε, παρ' όλη την άμεση και βαθιά σχέση μου με παραπάνω απο έναν.

Οπότε, έχοντας γράψει αυτά σαν πρώτη και μοναδική απάντηση προς τους κακοήθεις και μικροπρεπείς, προχωράω στο κεντρικό θέμα.

Οι άνθρωποι δεν μπορούν να κριθούν με βάση κάποια "αξία" τους. Κάθε άνθρωπος ξεχωριστά ξέρει πόσο καλή ή κακή επιλογή έκανε, διότι μόνο ο ίδιος ξέρει κάτω απο ποιές συνθήκες την έκανε. Κάθε άνθρωπος ξεχωριστά μπορεί να κρίνει τί αξίζει ο ίδιος και τί όχι, και κανείς άλλος. Γιατί;

Οι άνθρωποι ώς έχουν είναι μηχανές αντιδράσεων.
Ενώ το πνεύμα και ο νούς γενικώς έχουν ερευνηθεί εις βάθος απο την ανθρωπότητα και έχουν οργανωθεί και τοποθετηθεί εντός των αποδεκτών κοινωνικών συμπεριφορών, η καρδιά και τα συναισθήματα μόλις τους τελευταίους αιώνες έχει έρθει στο προσκήνιο - τουλάχιστον μέχρι και μετά τον Διαφωτισμό, τα συναισθήματα του κάθε ατόμου ήταν ελάχιστης σημασίας για την κοινωνία.
Αυτό έχει, λοιπόν, σαν αποτέλεσμα την έλλειψη γνώσεων πάνω στις σωστές αντιμετωπίσεις των συναισθημάτων, και τον εν τέλει έλεγχο του ατόμου απο αυτά.

Αυτό έχει, λοιπόν, σαν αποτέλεσμα την έλλειψη γνώσεων πάνω στις σωστές αντιμετωπίσεις των συναισθημάτων, και τον εν τέλει έλεγχο του ατόμου απο αυτά.

Η καρδιά δέχεται στοιχεία απο το περιβάλλον και με βάση το υποσυνείδητο κατασκευάζει τα συναισθήματα. Ο νούς, ωστόσο, δρά με αμελητέες επιρροές απο το υποσυνείδητο (μόνο η εφευρετικότητα καθορίζεται απο αυτό). Έτσι, ο νούς είναι υπέυθηνος για την κρίση και οργάνωση των συναισθημάτων κατα την βούληση του ατόμου.
Ωστόσο, αυτές οι τεχνικές δυστηχώς δέν διδάσκονται απο τις οικογένειες, διότι ούτε οι γονείς τις ξέρουν επαρκώς ή δέν τις θεωρούν αρκετά σημαντικές.

Ξέροντας, λοιπόν, οτι κάθε άνθρωπος είναι μηχανή δράσης-αντίδρασης, αυτός που θέλει να αλλάξει τα πράγματα αλλά και αυτός που τον ενοχλεί η κατάσταση, δέν έχει δικαίωμα να παραπονεθεί. Είναι σε εκείνον φανερό οτι μόνο ο ίδιος φταίει για την αντιμετώπιση που δέχεται, αφού είναι εφικτό να δώσει τα σωστά ερεθίσματα για να δεχτεί την πωθητή αντιμετώπιση.
Σε εκείνον πέφτει ο ρόλος του "χαζού" και του "μαλάκα", γιατί εκείνος ξέρει οτι με ΑΠΕΙΡΗ υπομονή και μόνο έτσι μπορεί να δεχτεί αυτό που ποθεί.

Αλλά "εγώ θα βγάλω το φίδι απο την τρύπα"; Δυστηχώς, εκείνος είναι ο μόνος που πραγματικά ξέρει πού είναι το φίδι που όλοι θέλουν να βρούν, και μόνο εκείνος ξέρει να κουνάει τα χέρια του ώστε να κάνει την κίνηση αυτή...

Οπότε, εν κατακλείδει, ο καθένας μπορεί να είναι τέλειος και να ζεί σε έναν τέλειο κόσμο, αρκεί να βγάλει το φίδι απο την τρύπα. Εκείνος θα οφεληθεί στο κάτω κάτω απο το αποτέλεσμα, αφού η δική του κοπέλα θα τον λατρεύει απο τα βάθη της ψυχής της και οι δικοί του φίλοι θα του στέκονται όταν τους χρειαστεί.

Άρα, ναί. Εσύ θα βγάλεις το φίδι απο την τρύπα. Γιατί μόνο εσένα ενδιαφέρει.

- Επίσης, η προέκταση αυτού του συλλογισμού είναι πολύ χρήσιμη. Σε έναν καβγά φταίνε καί οι δύο, όπως λένε (άσχετα με το πόσο το εφαρμόζουν). Οπότε, ασχολήσου με το να βρείς γιατί φταίς ΕΣΥ αντί να ασχολιέσαι με τον άλλον.

Αυτά είχα να πώ πάνω σε αυτό το θέμα.
Ευχαριστώ για τον χρόνο σας.

Προσωπικές συζητήσεις πάνω σε αυτό το θέμα (καλύτερα με άμεση επαφή, αλλά το μπλόγκ είναι πάντα ανοικτό) είναι προτεινόμενες.

Μαύρη Σιδερένια Φυλακή

Αν διαβάζεις αυτά, τότε υπάρχει η Τλιανκούσα γλώσσα και έξω από το Σπίτι.
Σε παρακαλώ, όπου και να είσαι, μην πετάξεις αυτό το γράμμα. Διάβασε όλες τις γραμμές και τα φύλλα σε αυτό το μπουκάλι και αν δεν ενδιαφέρεσαι, δώσε τα σε άλλους εκεί. ΜΗΝ τα πετάξεις.
Σε παρακαλώ…

Είμαστε εδώ. Είμαστε άνθρωποι.
Και στην περίπτωση που μιλάμε και διαβάζουμε την ίδια γλώσσα αλλά δεν δίνουμε την ίδια σημασία στις λέξεις, θα σου εξηγήσω.
«Άνθρωπος» αποκαλούμε εμάς. Είμαστε ροζ, κίτρινοι, και μαύροι, απ’ ότι έχω δει μέχρι στιγμής, και έχουμε δύο κάτω άκρα με πέντε μικρότερες κοντές διακλαδώσεις στο τέλος που τα λέμε πόδια και μας βοηθούν στο περπάτημα, και δύο πάνω άκρα με πέντε πάλι, ελαφρώς μεγαλύτερες διακλαδώσεις στο τέλος, που αποκαλούμε χέρια και με αυτά μεταφέρουμε την τροφή στο στόμα και κάνουμε λοιπές άλλες δουλειές.
Στο πάνω μέρος του σώματός μας βρίσκεται ένα οβάλ ή στρογγυλό άκρο, που ονομάζουμε κεφάλι. Στο κεφάλι έχουμε επτά τρύπες, δύο από τις οποίες είναι φραγμένες με δύο σφαίρες λευκές με ένα κύκλο χρώματος, που μας επιτρέπουν να βλέπουμε, και τις λέμε μάτια. Αυτά βρίσκονται στο κέντρο του κεφαλιού. Από κάτω, δύο ακόμα από τις τρύπες, προφυλάσσονται από ένα τριγωνικό κομμάτι σάρκας και μας επιτρέπουν να αναπνέουμε. Αυτό το λέμε μύτη. Από κάτω, στο κάτω μέρος του κεφαλιού, έχουμε μία ακόμα μεγάλη τρύπα, το στόμα, από το οποίο τρώμε. Αυτό έχει γύρω-γύρω ένα κομμάτι πιο σκούρας ή ανοικτόχρωμης σάρκας, τα χείλη. Μέσα είναι τμήματα λευκής ύλης, που τα χρησιμοποιούμε για να μασάμε, τα δόντια.
Αριστερά και δεξιά από τα μάτια, σε διαμετρικές μεταξύ τους θέσεις, είναι τα αυτιά, δύο ακόμα τρύπες για να ακούμε. Αυτές έχουν γύρω ένα πτερύγιο που βοηθά να συλλαμβάνουμε τους ήχους.
Στο κάτω μέρος του κορμού μας υπάρχουν δύο ακόμα όργανα. Το είδος μας έχει δύο φύλλα, ένα αρσενικό και ένα θηλυκό. Τα αρσενικά έχουν ένα μακρύ όγκο κρέατος με δύο μικρότερα και ευαίσθητα σφαιρίδια και τα θηλυκά έχουν μία τρύπα που προστατεύεται από δύο χείλη, όμοια με αυτά του στόματος. Αυτά τα όργανα χρησιμεύουν στην αναπαραγωγή μας και στην έξοδο άχρηστων υγρών.
Από πίσω, προστατευμένη σε δύο τμήματα σφαιρικού κρέατος βρίσκεται μία τρύπα από την οποία διώχνουμε τις άχρηστες υλικές ουσίες που προσλαμβάνουμε.
Δεν τοποθετούμε κάτι πάνω μας, δεν χρειάζεται στο Σπίτι.
Συνήθως φτάνουμε τις είκοσι-δύο χιλιάδες εναλλαγές φωτός και σκιάς σε ζωή.

Το εδώ είναι το Σπίτι. Το Σπίτι έχει Δωμάτια οπού μένουν περίπου είκοσι άνθρωποι, όλοι γνωστοί μεταξύ τους. Δεν μπορούμε να φύγουμε από το Δωμάτιό μας ή από το Σπίτι, αλλά βλέπουμε τι γίνεται στα άλλα Δωμάτια. Αυτά χωρίζονται μεταξύ τους με κάγκελα, κάθετες στήλες υλικού, φτιαγμένα από μαύρο μέταλλο, ένα κρύο πράγμα με γεύση που θυμίζει αυτή του αίματος.
Τα Δωμάτιά μας περιέχουν οτιδήποτε είναι απαραίτητο για την συντήρησή μας, δοχεία για να βάζουμε τα άχρηστα υγρά και τις άχρηστες ύλες, και μαλακά σημεία για την ανάπαυσή μας.
Δεν ψάχνουμε για τροφή, συνήθως έρχεται μόνη της. Αν και εγώ βλέπω αυτούς που την φέρνου, θολά, σαν μαύρες φιγούρες. Οι φίλοι μου λένε ότι είμαι τρελός.
Το φως που έχουμε μπαίνει από την οροφή του Σπιτιού. Δεν βλέπουμε από πού ακριβώς, μόνο την αντανάκλασή του στους τοίχους. Κάποιοι ποιο άξιοι από εμάς ζούνε σε πιο ψηλά δωμάτια και βλέπουν άμεσα την Πηγή. Δεν υπάρχει πάντα φως. Για να μην ενοχλούμαστε στις περιόδους ανάπαυσής μας, η Πηγή κρύβεται κάθε περίπου πενήντα-οκτώ χιλιάδες χτύπους της καρδιάς μας, ένα σύστημα μέτρησης χρόνου μέσα στο σώμα μας.

Στην ηλικία των πέντε χιλιάδων ακριβώς εναλλαγών φωτός-σκοταδιού, εμφανίζεται στα όνειρά μας κάποιος από τους θεούς. Εκείνος μας δίνει το όνομά του και απαιτεί προσευχές, ένα είδος συλλογής λέξεων χωρίς νόημα σε εμάς. Σαν αντάλλαγμα Εκείνος θα μας επιτρέψει να ζούμε και να τρεφόμαστε μέσα στο Σπίτι, που υποστηρίζει ότι του ανήκει.
Μην το πεις σε κάποιον, γιατί είναι παράνομο, αλλά εγώ δεν προσεύχομαι ούτε πιστεύω ότι ο θεός που μου εμφανίστηκε, ο Καλτότ, κάνει πράγματι όλα αυτά. Δεν έχω προσευχηθεί εδώ και πολλές εναλλαγές και ακόμα ζω και τρέφομαι. Αλλά σε παρακαλώ, ξένε, μην το πεις σε κανέναν.

Το Σπίτι χωρίζεται σε επίπεδα, σε ορόφους οπού βρίσκονται τα Δωμάτια. Στο δικό μου επίπεδο, χαμηλότερο από αυτό που είναι ορατή η Πηγή, υπάρχουν σαράντα Δωμάτια. Τα επίπεδα είναι κυκλικά και στο κέντρο υπάρχει μία τρύπα με μέγεθος όσο ένα Δωμάτιο. Από εκεί έρχεται αέρας και φως.

Το φαγητό δεν με χορταίνει και το νερό δεν με ξεδιψάει. Και λέω μόνο «με» γιατί στους άλλους φαίνεται να αρέσει εδώ. Μερικοί περνάνε πολύ καλά, εγώ όμως θυμάμαι.
Θυμάμαι την εποχή που δεν ήμουν εδώ. Είμαι μικρός, μόλις έξι χιλιάδων εναλλαγών, αλλά δεν γεννήθηκα εδώ. Όλοι οι φίλοι μου στο επίπεδό μου έχουν γεννηθεί εδώ, στο Σπίτι.
Θυμάμαι θολές εικόνες πράσινου χρώματος, και ενός ήρεμου γαλάζιου. Θυμάμαι μία ακαθόριστη αίσθηση ελευθερίας και γαλήνης. Εδώ το μόνο που υπάρχει είναι το μαύρο του μετάλλου, το ροζ των σωμάτων, το γκρίζο του φωτός.
Το μόνο αίσθημα είναι αυτό της απόγνωσης και της ανυπαρξίας…
Αλλά οι φίλοι μου με λένε τρελό και ότι δεν πρέπει να έχω αυτά τα αισθήματα. Λένε ότι είναι αφύσικο, ότι δεν κάνει. Μου λένε να προσευχηθώ στο θεό και θα φύγουν, και πράγματι όταν το κάνω ξεχνάω την διάθεση μου να φύγω. Αλλά τώρα δεν το κάνω πιά.
Βρήκα μία τρύπα στον τοίχο.

Από εκεί σου έστειλα αυτό το γράμμα. Τα χαρτιά τα βρήκα πεσμένα στο Δωμάτιο μίας φίλης μου και μου τα έδωσε.

Αύριο θα την κλείσουν γιατί οι φίλοι μου λένε ότι μπαίνει κρύο και ενοχλούνται.

ΣΩΣΕ ΜΑΣ! ΕΣΥ ΑΠΟ ΕΞΩ, ΚΑΝΕ ΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ ΤΗΣ ΜΑΥΡΗΣ ΣΙΔΕΡΕΝΙΑΣ ΦΥΛΑΚΗΣ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΝ.

ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ! ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕ ΘΕΕ, ΕΛΑ!

Με λένε 21041991, αλλά κάποτε είχα όνομα.
Οι αριθμοί είναι γραμμένοι στο στήθος μου σε δύο γραμμές.

Δεν χρειάζεται να σώσεις εμένα, σώσε όλους τους άλλους.

ΣΤΕΙΛΕ ΜΟΥ ΜΗΝΥΜΑ!
ΞΕΝΕ, ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ!
ΑΠΟΛΑΥΣΕ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΒΟΗΘΗΣΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΣΕ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ!

Αλλά μπορεί οι φίλοι μου να έχουν δίκιο και απλά να είμαι τρελός.

ΒΡΕΣ ΤΗΝ ΜΑΥΡΗ ΣΙΔΕΡΕΝΙΑ ΦΥΛΑΚΗ
ΚΑΙ ΒΓΑΛΕ ΜΑΣ ΕΞ

Σκότος και Καπνός

Γκρίζες μάζες ατμού ξεπήδαγαν απο ένα σημείο που δέν ήταν ορατό. Σκοτάδι με υλική υπόσταση τριγυρνούσε ανάμεσα στους πήδακες. Η ορατότητα ήταν ελάχιστη, ίσως μερικά εκατοστά. Παντού διάχυτη η μυρωδιά του ξύλου που καιγόταν και μίας μυρωδιάς άγνωστης, που η καλύτερη περιγραφή της ήταν η λέξη "νύχτα". Ο θάνατος ήταν λές και αχνοφαινόταν μέσα στις στήλες καπνού και το έρπον σκοτάδι.
Ξαφνικά, φώτα φάνηκαν. Μικρές σφαίρες φωτός, αρχικά, περιπλανιόντουσαν μέσα στο σκοτάδι και τον ατμό. Είχαν μέγεθος μόλις αυτό μίας γροθιάς μικρού παιδιού, και ο ατμός και το σκοτάδι τις έκαναν να μοιάζουν ακόμα μικρότερες. Ήταν ορατές μονάχα αν βρησκόσουν μισό μέτρο απο δίπλα τους.
Όπου και άν κοίταγε κανείς, τα μόνα πράγματα που ήταν ορατά ήταν ο γκρίζος βρώμικος καπνός και οι σκιές που τύλιγαν τα πάντα. Κάπου κάπου οι σφαιρίτσες έκαναν την εμφάνισή τους μέσα απο τον χαλασμό, μόνο για να ξαναχωθούν εκεί.
Ένα δυνατό φώς φάνηκε. Είχε και αυτό την μορφή σφαίρας αλλά ήταν φανερά μεγαλήτερη απο τις σφαιρίτσες. Με διάμετρο που ξεπέρναγε τα δύο μέτρα, έμενε σταθερό σε μία θέση, τοποθετημένο απο ένα άγνωστο χέρι που δέν ήταν ορατό για τους θνητούς.
Για να το φτάσεις, έπρεπε να παρατηρήσεις μέσα απο το χάος που υπήρχε το φώς που εξέπεμπε. Ένα αχνό ελπιδοφόρο ρόζ φωτάκι που σε καλούσε. Μετά, έπρεπε να αρχήσεις να πηγαίνεις προς τα εκεί, οι καπνοί να σε τυφλώνουν και να κάνουν τα μάτια σου να δακρύζουν, και το σκοτάδι να απειλεί να σε καταπιεί.
Σκόνταφτες σε εμπόδια που δέν ήταν ορατά και μετά, όταν ψηλαφούσες να καταλάβεις πού σκόνταψες, δέν ήταν τίποτα εκεί.
Χτύπαγες το κεφάλι σου σε ένα ταβάνι μεταβαλλόμενου ύψους και ρηπές καπνού σε μπούκωναν πρίν το κοιτάξεις.
Μέχρι που κάποια στιγμή έφτανες εκεί.
Και το φώς σε τύληγε και σε τύφλωνε και εσύ αφηνώσουν.
Για να βρεθείς σε κάποια άλλη ανεξερεύνητη άκρη της φυλακής σου.
Όταν ξαναέβρισκες την υπόνοια του φωτός και την ακολουθούσες σκευτόσουν οτι ίσως το λάθος σου να ήταν οτι αφέθηκες.
Μετά απο τα ίδια, καποιες φορές ακριβώς, βασανιστίρια, αναπόφευκτα έφτανες στον προορισμό σου.
Αυτήν την φορά δεν θα αφηνόσουν, θα το κοίταγες έντονα και με επιμονή για να μάθεις όλα του τα μυστικά.
Όλα αυτά για να καταλάβεις οτι ενώ το μελετάς, τα πόδια σου με βούληση δικιά τους σε έπαιρναν μακριά.
Μία λοιπόν ήταν η λύση.
Έπρεπε να διώξεις τον καπνό.
Δύο πράγματα ήταν για εσένα να κάνεις. Να κλείσεις την παραγωγή του καπνού και να διώξεις το σκοτάδι, και να ανοίξεις τις εξόδους για να φύγει ο καπνός που ήδη υπάρχει.

Καλή επιτυχεία, λοιπόν, στην αναζήτησή σου για τα ανοίγματα και τους διακόπτες.