Σκότος και Καπνός

Γκρίζες μάζες ατμού ξεπήδαγαν απο ένα σημείο που δέν ήταν ορατό. Σκοτάδι με υλική υπόσταση τριγυρνούσε ανάμεσα στους πήδακες. Η ορατότητα ήταν ελάχιστη, ίσως μερικά εκατοστά. Παντού διάχυτη η μυρωδιά του ξύλου που καιγόταν και μίας μυρωδιάς άγνωστης, που η καλύτερη περιγραφή της ήταν η λέξη "νύχτα". Ο θάνατος ήταν λές και αχνοφαινόταν μέσα στις στήλες καπνού και το έρπον σκοτάδι.
Ξαφνικά, φώτα φάνηκαν. Μικρές σφαίρες φωτός, αρχικά, περιπλανιόντουσαν μέσα στο σκοτάδι και τον ατμό. Είχαν μέγεθος μόλις αυτό μίας γροθιάς μικρού παιδιού, και ο ατμός και το σκοτάδι τις έκαναν να μοιάζουν ακόμα μικρότερες. Ήταν ορατές μονάχα αν βρησκόσουν μισό μέτρο απο δίπλα τους.
Όπου και άν κοίταγε κανείς, τα μόνα πράγματα που ήταν ορατά ήταν ο γκρίζος βρώμικος καπνός και οι σκιές που τύλιγαν τα πάντα. Κάπου κάπου οι σφαιρίτσες έκαναν την εμφάνισή τους μέσα απο τον χαλασμό, μόνο για να ξαναχωθούν εκεί.
Ένα δυνατό φώς φάνηκε. Είχε και αυτό την μορφή σφαίρας αλλά ήταν φανερά μεγαλήτερη απο τις σφαιρίτσες. Με διάμετρο που ξεπέρναγε τα δύο μέτρα, έμενε σταθερό σε μία θέση, τοποθετημένο απο ένα άγνωστο χέρι που δέν ήταν ορατό για τους θνητούς.
Για να το φτάσεις, έπρεπε να παρατηρήσεις μέσα απο το χάος που υπήρχε το φώς που εξέπεμπε. Ένα αχνό ελπιδοφόρο ρόζ φωτάκι που σε καλούσε. Μετά, έπρεπε να αρχήσεις να πηγαίνεις προς τα εκεί, οι καπνοί να σε τυφλώνουν και να κάνουν τα μάτια σου να δακρύζουν, και το σκοτάδι να απειλεί να σε καταπιεί.
Σκόνταφτες σε εμπόδια που δέν ήταν ορατά και μετά, όταν ψηλαφούσες να καταλάβεις πού σκόνταψες, δέν ήταν τίποτα εκεί.
Χτύπαγες το κεφάλι σου σε ένα ταβάνι μεταβαλλόμενου ύψους και ρηπές καπνού σε μπούκωναν πρίν το κοιτάξεις.
Μέχρι που κάποια στιγμή έφτανες εκεί.
Και το φώς σε τύληγε και σε τύφλωνε και εσύ αφηνώσουν.
Για να βρεθείς σε κάποια άλλη ανεξερεύνητη άκρη της φυλακής σου.
Όταν ξαναέβρισκες την υπόνοια του φωτός και την ακολουθούσες σκευτόσουν οτι ίσως το λάθος σου να ήταν οτι αφέθηκες.
Μετά απο τα ίδια, καποιες φορές ακριβώς, βασανιστίρια, αναπόφευκτα έφτανες στον προορισμό σου.
Αυτήν την φορά δεν θα αφηνόσουν, θα το κοίταγες έντονα και με επιμονή για να μάθεις όλα του τα μυστικά.
Όλα αυτά για να καταλάβεις οτι ενώ το μελετάς, τα πόδια σου με βούληση δικιά τους σε έπαιρναν μακριά.
Μία λοιπόν ήταν η λύση.
Έπρεπε να διώξεις τον καπνό.
Δύο πράγματα ήταν για εσένα να κάνεις. Να κλείσεις την παραγωγή του καπνού και να διώξεις το σκοτάδι, και να ανοίξεις τις εξόδους για να φύγει ο καπνός που ήδη υπάρχει.

Καλή επιτυχεία, λοιπόν, στην αναζήτησή σου για τα ανοίγματα και τους διακόπτες.