Μία απάντηση

Στο κείμενο, ένας φίλος μιλάει για κάποιες σκέψεις του.

Υποστηρίζει οτι οι άνθρωποι είναι αχάριστοι και οτί ενώ ο ίδιος έχει δώσει πολλά, το έκανε σε κάποιους που δέν το άξιζαν.

Κατ' αρχάς θέλω να ξεκαθαρίσω την θέση μου, γιατί υπάρχουν πολλοί κακοήθεις: ΔΕΝ έχω προσβληθεί απο τα λόγια του, μιάς και είμαι πολύ καλός του φίλος (μπορείτε να το διαπιστώσετε ρωτώντας τον) και ίσως ο μοναδικός που πάντα τον άκουγε και ήθελε να τον βοηθήσει. Ξέρω πολύ καλά σε ποιούς αναφέρεται.
Επίσης, δέν υπερασπίζομαι κανέναν απο αυτούς στους οποίους απευθήνετε, παρ' όλη την άμεση και βαθιά σχέση μου με παραπάνω απο έναν.

Οπότε, έχοντας γράψει αυτά σαν πρώτη και μοναδική απάντηση προς τους κακοήθεις και μικροπρεπείς, προχωράω στο κεντρικό θέμα.

Οι άνθρωποι δεν μπορούν να κριθούν με βάση κάποια "αξία" τους. Κάθε άνθρωπος ξεχωριστά ξέρει πόσο καλή ή κακή επιλογή έκανε, διότι μόνο ο ίδιος ξέρει κάτω απο ποιές συνθήκες την έκανε. Κάθε άνθρωπος ξεχωριστά μπορεί να κρίνει τί αξίζει ο ίδιος και τί όχι, και κανείς άλλος. Γιατί;

Οι άνθρωποι ώς έχουν είναι μηχανές αντιδράσεων.
Ενώ το πνεύμα και ο νούς γενικώς έχουν ερευνηθεί εις βάθος απο την ανθρωπότητα και έχουν οργανωθεί και τοποθετηθεί εντός των αποδεκτών κοινωνικών συμπεριφορών, η καρδιά και τα συναισθήματα μόλις τους τελευταίους αιώνες έχει έρθει στο προσκήνιο - τουλάχιστον μέχρι και μετά τον Διαφωτισμό, τα συναισθήματα του κάθε ατόμου ήταν ελάχιστης σημασίας για την κοινωνία.
Αυτό έχει, λοιπόν, σαν αποτέλεσμα την έλλειψη γνώσεων πάνω στις σωστές αντιμετωπίσεις των συναισθημάτων, και τον εν τέλει έλεγχο του ατόμου απο αυτά.

Αυτό έχει, λοιπόν, σαν αποτέλεσμα την έλλειψη γνώσεων πάνω στις σωστές αντιμετωπίσεις των συναισθημάτων, και τον εν τέλει έλεγχο του ατόμου απο αυτά.

Η καρδιά δέχεται στοιχεία απο το περιβάλλον και με βάση το υποσυνείδητο κατασκευάζει τα συναισθήματα. Ο νούς, ωστόσο, δρά με αμελητέες επιρροές απο το υποσυνείδητο (μόνο η εφευρετικότητα καθορίζεται απο αυτό). Έτσι, ο νούς είναι υπέυθηνος για την κρίση και οργάνωση των συναισθημάτων κατα την βούληση του ατόμου.
Ωστόσο, αυτές οι τεχνικές δυστηχώς δέν διδάσκονται απο τις οικογένειες, διότι ούτε οι γονείς τις ξέρουν επαρκώς ή δέν τις θεωρούν αρκετά σημαντικές.

Ξέροντας, λοιπόν, οτι κάθε άνθρωπος είναι μηχανή δράσης-αντίδρασης, αυτός που θέλει να αλλάξει τα πράγματα αλλά και αυτός που τον ενοχλεί η κατάσταση, δέν έχει δικαίωμα να παραπονεθεί. Είναι σε εκείνον φανερό οτι μόνο ο ίδιος φταίει για την αντιμετώπιση που δέχεται, αφού είναι εφικτό να δώσει τα σωστά ερεθίσματα για να δεχτεί την πωθητή αντιμετώπιση.
Σε εκείνον πέφτει ο ρόλος του "χαζού" και του "μαλάκα", γιατί εκείνος ξέρει οτι με ΑΠΕΙΡΗ υπομονή και μόνο έτσι μπορεί να δεχτεί αυτό που ποθεί.

Αλλά "εγώ θα βγάλω το φίδι απο την τρύπα"; Δυστηχώς, εκείνος είναι ο μόνος που πραγματικά ξέρει πού είναι το φίδι που όλοι θέλουν να βρούν, και μόνο εκείνος ξέρει να κουνάει τα χέρια του ώστε να κάνει την κίνηση αυτή...

Οπότε, εν κατακλείδει, ο καθένας μπορεί να είναι τέλειος και να ζεί σε έναν τέλειο κόσμο, αρκεί να βγάλει το φίδι απο την τρύπα. Εκείνος θα οφεληθεί στο κάτω κάτω απο το αποτέλεσμα, αφού η δική του κοπέλα θα τον λατρεύει απο τα βάθη της ψυχής της και οι δικοί του φίλοι θα του στέκονται όταν τους χρειαστεί.

Άρα, ναί. Εσύ θα βγάλεις το φίδι απο την τρύπα. Γιατί μόνο εσένα ενδιαφέρει.

- Επίσης, η προέκταση αυτού του συλλογισμού είναι πολύ χρήσιμη. Σε έναν καβγά φταίνε καί οι δύο, όπως λένε (άσχετα με το πόσο το εφαρμόζουν). Οπότε, ασχολήσου με το να βρείς γιατί φταίς ΕΣΥ αντί να ασχολιέσαι με τον άλλον.

Αυτά είχα να πώ πάνω σε αυτό το θέμα.
Ευχαριστώ για τον χρόνο σας.

Προσωπικές συζητήσεις πάνω σε αυτό το θέμα (καλύτερα με άμεση επαφή, αλλά το μπλόγκ είναι πάντα ανοικτό) είναι προτεινόμενες.