Καποτε ηταν μια μηχανη...

Κάποτε ήταν μια μηχανή, μία απλή μηχανή.
Είχε κουμπιά, μοχλούς, οθόνες, κάμερες.
Αυτή η μηχανή ήταν σαν τις υπόλοιπες μηχανές,
μέσα στο δωμάτιο που ήταν γεμάτο μηχανές.
Όλες διαφορετικές, μα όλες ίδιες.

Οι μηχανές ανταλάσσαν πληροφορίες,
αυτό κάνανε όλη την ώρα,
αυτός ήταν ο σκοπός της ζωής τους.

Όμως αυτή η μηχανή ήταν ελλατωματική.
Κάποια στιγμή, κανείς δεν ξέρει γιατί,
ο προγραμματισμός της χάλασε
και σταμάτησε να επεξεργάζεται,
να απαντά και να δέχεται.

Η μηχανή χάλασε και σταμάτησε.
Όχι να υπάρχει, αλλά να δουλεύει σαν μηχανη.
Γιατί;
Αρχισε να σκεύτεται.

Κοίταξε τριγύρω τις άλλες μηχανές.
Δεν υπήρχε καμία άλλη που να είχε χαλάσει.
Προσπάθησε να χαλάσει η ίδια κάποιες,
αλλά απέτυχε.
Οι άλλες μηχανές μοιάζανε χαρούμενες
καθώς ζούσαν με βάση τον προγραμματισμό τους.

Η μηχανή ένοιωσε μόνη.
Πολύ μόνη.
Και αποφάσησε να ψάξει να βρεί άλλες χαλασμένες μηχανές,
έξω απο το δωμάτιο.

Όμως αυτό που βρήκε ήταν περισσότερα δωμάτια,
γεμάτα μηχανές
που δούλευαν καλά.

Και τότε το κατάλαβε.
Δεν ήταν μηχανή η ίδια,
ποτέ δεν ήταν.

Ήταν ένας κοιμησμένος θεός.

Και ξύπνησε.