Εκείνος περπατάει ανάμεσα απο τους πιθήκους.
Οι πίθηκοι τον κοιτάνε, μένουν έκθαμβοι.
Εκείνος δέν είναι πολύ διαφορετικός τους.
Απλά περπατάει στα δύο πόδια,
και έχει λίγο μεγαλύτερο εγκέφαλο.
Οι πίθηκοι δέν τον καταλαβαίνουν,
αλλά τον θαυμάζουν.
Οι πίθηκοι βλέπουν κάτι που τους είναι ξένο,
εκστασιάζονται, χειροκροτούν.
Τον δέχονται σαν θεό τους.
Ο άνθρωπος κοιτάει.
Δέν είναι πολύ διαφορετικός,
ούτε απο εκείνον, ούτε απο τους πίθηκους.
Απλά περπατάει στα δύο πόδια,
είναι άτριχος, έχει μεγαλύτερο εγκέφαλο.
Κανείς δεν τον βλέπει. Κανείς δεν μπορεί.
Κάποτε ο άνθρωπος ήταν σάν εκείνον,
ή σαν τους πίθηκους.
Άλλωστε και εκείνος πίθηκος ήταν κάποτε.
Ο άνθρωπος είναι το επόμενο βήμα απο εκείνον.
Εκείνος μέσα στην αλλαζονία του
πιστεύει οτι είναι ο μόνος θεός.
Εκείνος, μέσα στην άγνοιά του
δέν μπορεί να δεί τον άνθρωπο,
κανείς δεν μπορεί.
Γιατί, ο άνθρωπος είναι αόρατος;
Όχι, απλά κανείς δεν μπορεί να τον δεί
γιατί κανείς δεν έχει φανταστεί κάτι σαν και αυτόν,
γιατί είναι πέρα απο την φαντασία τους,
γιατί έγινε άνθρωπος.
Ο άνθρωπος είναι το επόμενο στάδιο
που εκείνος θα φτάσει αργότερα.
Εκείνος κάποτε θα μπορέσει να δει τον άνθρωπο.
Μόνο εκείνοι απο τους πιθήκους θα μπορέσουν,
γιατί εκείνοι θα γίνουν άνθρωποι.
Ο άνθρωπος κοιτάει τους πιθήκους και εκείνον.
Τους κοιτάει με λύπη.
Ξέρει τι σκεύτονται.
Είναι απλο, ξεκάθαρο.
Ξέρει, γιατί και αυτός κάποτε ήταν πίθηκος.
Ο άνθρωπος τους κοιτάει όλους με λύπη,
με στοργή, με κατανόηση.
Δέν επιτρέπει στα πιθηκίσια συναισθηματα να τον ελέγξουν.
Δέν ζηλεύει εκείνον, κάποτε ήταν και αυτός έτσι.
Απλά ελπίζει να βρει συντρόφους.
Ο άνθρωπος είναι θνητός.
Έχει όρια.
Όρια που τα βάζει ο ίδιος,
αλλά υπαρκτά.
Και, οπως όλοι, έτσι και αυτός υποκείπτει συχνα.
Ο άνθρωπος έχει έναν πίθηκο μέσα του.
Κλαίει, διότι κανείς δεν τον βλέπει.
Κλαίει, διότι εκείνος είναι το κέντρο τους.
Κλαίει, διότι δεν έχει συντρόφους.
Κλαίει, διότι είναι άνθρωπος.
Αλλά θυμάται.
Μετά θυμάται γιατί δέν πρέπει να κλαίει,
γιατί πρέπει να περπατά περήφανος,
και ας μην τον βλέπει κανείς.
Διότι είναι άνθρωπος.
Ο άνθρωπος πέρασε πολλά.
Πέτυχε εκεί που πολλοί αποτύχαν.
Νίκησε σε αγώνες που φενόντουσαν ανίκητοι.
Έμεινε σκληρός εκεί που πολλοί λύγισαν.
Ο άνθρωπος αξίζει να ζεί.
Εκείνος νομίζει, εκείνος πιστεύει,
εκείνος ελπίζει, εκείνος φοβάται,
εκείνος θέλει, εκείνος προσμένει,
εκείνος καταλαβαίνει.
Ο άνθρωπος ξέρει.
Οι πίθηκοι βλέπουν εκείνον
και νομίζουν οτι είναι ο άνθρωπος.
Εκείνος το σκεύτεται και συμφωνεί.
Του αραίσει η ιδέα να είναι ένας θεός ανάμεσα σε θνητούς.
Αλλά ο άνθρωπος ξέρει.
Ο άνθρωπος ξέρει, πιά. Ξέρει οτι δέν έχει σημασία αν οι άλλοι είναι θνητοί ή εσύ θεός. Ξέρει οτι όλα είναι ένα, οτι δέν υπάρχει θεός ούτε θνητός. Οτι, στην πραγματικότητα, είναι το ένα και το αυτό. Διότι ο άνθρωπος το έχει δεί. Το έχει ακούσει, το έχει μιρήσει, το έχει γευστεί, το έχει αγγίξει. Ο άνθρωπος ξέρει. Δέν χρειάζεται να σκεύτεται, δέν πιστεύει πια, βλέπει την ματαιότητα του φόβου, την αχρηστία της ελπίδας, την ανοησία της θέλησης.
Ο άνθρωπος ξέρει. Δέν χρειάζεται τίποτα. Τα έχει όλα.
Τρίτη 11 Σεπτεμβρίου 2007
Ο Άνθρωπος
Η Μαγεία, Μέρος Τρίτο: Η Δεύτερη Δοκιμή
Περπατούσαμε στον σκοτεινό δρόμο. Ο Ρέιβεν προπορευόταν λίγο απο εμένα, στα δεξιά μου, ενώ ο Τζάκ ήταν στα αριστερά μου, κοντά. Ήταν αρκετά αργά, για τα λογικά δεδομένα, περίπου δέκα το βράδυ. Είχαμε αποφασίσει να ξαναδοκιμάζαμε, αν και μόνο εγώ και ο Ρέιβεν, μιάς και ο Τζάκ ούτε είχε όρεξη, ούτε ήταν στην καλύτερη δυνατή διάθεση.
- Χτές δοκίμασα μόνος μου, του είπα.
Ο Ρέιβεν με κοίταξε φευγαλέα στα μάτια πρωτού ξαναστρέψει το βλέμμα αφηριμένα στα βιβλία πάνω στο γραφείο μου, ενώ μου κούνησε το χέρι σαν να με έδερνε.
- Χε, γέλασα. Ακριβώς η αντίδραση που περίμενα. Η αδερφή σου Ίριδα, πρόσθεσα, αντέδρασε πολύ πιο... ζωντανά;
Με κοίταξε ξανά και είπε οτι και η δική της αντίδραση ήταν η αναμενόμενη.
- Και λοιπόν; Τί έγινε; ρώτησε αμέσως μετά.
- Θα με έβλεπες έτσι αν είχα πετήχει; τον ρώτησα, και συμφώνησε.
Είχαμε απλώσει τον κύκλο, πάλι, μόνο που αυτήν την φορά ήμασταν δύο. Ο Ρέιβεν καθόταν εκεί που καθόταν και την προηγούμενη φορα, απέναντι μου, ενώ εγώ είχα καθήσει ελαφρά πιο προς τα αριστερά, προς τα εκεί που θα ήταν ο Τζακ άν ήταν μαζί μας.
- Λοιπόν, τί κάνουμε τώρα; ρωτησε ο Ρέιβεν αφού βολευτίκαμε και ηρεμήσαμε.
- Χμμ... Κάνουμε ότι και την προηγούμενη φορά, και μετά βλέπουμε; ρωτησα, πιο πολύ τον εαυτό μου, σκευτικός.
Ο Ρέιβεν συμφώνησε και ξεκινήσαμε. Ακούμπησα με τα χέρια μου το πανί και αφού συγκεντρώθηκα στον σκοπό μου, άφησα την ενέργεια να ρέει μέσα απο το χέρι μου, στον κύκλο. Ο Ρέιβεν έκανε κάτι ανάλογο, ακουμπώντας και αυτός το πανί που είχε ζωγραφισμένο πάνω τον κύκλο.
Μετά απο μερικά λεπτά σηκώσαμε τα μάτια μας απο τον κύκλο και κοιταχτήκαμε.
- Γέμησε, ακριβώς όπως την προηγούμενη φορά, έτσι;
Ο Ρέιβεν συμφώνησε και ρώτησε τί θα μπορούσαμε να κάνουμε τώρα.
- Συζήτησα περι του θέματος με την Ίριδα. Αυτή, όταν δίνει ενέργεια σε υλικά με σύμβολα πάνω, την οραματίζεται να ρέει και να πηγαίνει πάνω στο σύμβολο, φωτίζοντας τις γραμμές του. Έτσι το ενεργοποιεί αυτή.
- Άρα προτίνεις να κάνουμε κάτι τέτοιο; ρώτησε ο Ρέιβεν σκευτικός, ξύνοντας τα γένια του.
- Περίπου. Με ξέρεις αρκετά καλά, και ποτέ δεν θα χρησιμοποιούσα μία μέθοδο αν δεν την προσάρμοζα στις ανάγκες μου. Αυτό που σκευτόμουν εγώ ήταν κάτι του στύλ, η ενέργεια φωτίζει το σύμβολο, πηγαίνει προς τα πάνω, αλλά δέν φεύγει απο την θέση της.
Συμφώνησε, και προχωρήσαμε. Μετά απο λίγο, βλέποντας οτι δέν έχει αποτέλεσμα, σταματήσαμε και ξανααρχίσαμε την συζήτηση.
Δέν είχαμε δοκιμάσει για λίγη ωρα τίποτα, απλά συζητούσαμε πιθανές μεθόδους. Μέχρι που γύρισα αφηριμένα την προσοχή μου στην ενέργεια του κύκλου.
Κάτι ένοιωθα.
- Ρέιβεν, το νοιώθεις;
- ... Είναι σαν κάποια παρουσία να υπάρχει μέσα στον κύκλο.
Συμφωνίσαμε και βαλθήκαμε να ξαναδίνουμε ενέργεια στον κύκλο. Η παρουσία μεγάλωνε, αλλά όχι αρκετά, απ' ότι φάνηκε. Αλλά ήταν τόσο έντονη όσο είναι και σε κάποιον η παρουσία του δαιμονίου κάποιου άλλου, δηλαδή πολύ. Ακόμα και κάποιος που δέν θα ήταν εξασκημένος, θα το ένοιωθε.
Η παροχή ενέργειας δέν φαινόταν να φέρνει κάποιο αποτέλεσμα, και επίσης εγώ δεν είχα άλλη ενέργεια, αναγκαζόμουν να δανείζομαι και να χρησιμοποιώ αυτή του περιβάλλοντος.
- Δέν μεγαλώνει πια, κατέλυξε σωστά ο Ρέιβεν.
Συμφώνησα, αλλά ρώτησα σκευτικός τί άλλο θα μπορούσαμε να κάνουμε.
Μετά απο λίγη σκέψη πρότεινα τον καθρέπτη.
Ο καθρέπτης αυτός έχει μία κάποια ιστορία για εμάς, και συνδέεται με πολλές εμπειρίες μας. Αλλά η ιστορία αυτού του αντικειμένου μας δεν είναι επι του παρόντως.
Ο Ρέιβεν το σκεύτηκε για λίγο.
- Είναι παρακυνδινευμένο, δέν ξέρουμε τί άλλο μπορεί να έρθει.
Συμφώνησα και συνέχισα να σκεύτομαι.
Μετά απο λίγο, όταν ξαναέστρεψα την προσοχή μου στην παρουσία, την ένοιωθα πιό αδύναμη, οπότε πρότεινα να το διακόψουμε για σήμερα.
Αυτή η παρουσία έφηγε, αλλά όχι για πάντα.
Θα ξαναερχόταν, όταν έπρεπε.
Πρώτη Μέρα στο σχολείο...
Τελείωσε, λοιπόν... Αφού ο τραγόπαπας μας είχε στημένους, 200 έφηβους και έφηβες για μισή ώρα, μέσα στην ζέστη, αφού μας ανέβασαν στα κελιά που λένε τάξεις, αφού μετά μας κατέβασαν στο "αμφιθέατρο" για να μας τα πρήξουν με την συμπεριφορά μας κλπες βλακίες, επιτέλους μας άφησαν ελεύθερους...
Αλλά αύριο, πάλι, 8:15 κανονικά...
Φέτος είναι η πρώτη χρονιά που δεν θα με πείραζε καθόλου να μην πάω σχολείο...
Αν και (πάντα υπάρχει κάτι θετικό), φέτος έχουμε (εκτός των άλλων) δύο καινούριες συμμαθήτριες! Δυστηχώς δέν είναι στο ίδιο τμήμα με εμένα... Ένυγουεϊ, τί το ιδιαίτερο έχουν; Είναι γκοθούδες!! Ξέρεις, μπλάκ φαση!! Και μου αρέσουν πολύ οι γκοθούδες... Δέν παίζει να τις γνωρίσω κάν, πόσο μάλλον να κάνουμε και τίποτα, αλλά είναι ότι πρέπει για οφθαλμόλουτρα!! ;)
Άλλωστε, υγειής έφηβος είμαι και εγώ!! ΧD
Καλημέρα...
Και νά 'με, μπροστά απο τον υπολογιστή μου, μία ώρα και δέκα λεπτά πρίν την, πρακτικά, πρώτη μέρα στο σχολείο... Μιάς και το έφερε η κουβέντα, δεν μου έλειψε καθόλου το πρωινό ξύπνημα... Δέν έχω δυσκολία να ξυπνώ νωρίς, απλά προτιμώ να ξυπνώ στις 11:00 απ' ότι στις 7:00...
Λοιπόν, δεν έχω άλλη επιλογή απο το να φάω κάτι και να περιμένω τον Γαβριήλο για να πάμε στο σχολείο...
Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου 2007
Σήμερα, τελευταία μέρα...
Όλη η Νεολαία σήμερα γιορτάζει... Ή, για να το θέσω καλύτερα, πενθεί... Πρακτικά, σήμερα είναι η τελευταία μέρα ελευθερίας... Αύριο ξεκινάνε τα... σχολεία, τρόπος του λέγειν.
Διότι αρχίδια μαθαίνουμε εκεί, σε αυτόν τον οίκο της άγνοιας... Οι περισσότεροι καθηγητές μας είναι καθηκητες, και η ποιότητα των βιβλίων, κρίνοντας απο τα περσυνά, είναι χαμηλότερη και απο την ποιότητα της ελληνικής τηλεόρασης... Και δέν ελπίζουμε σε αύξηση αυτής της ποιότητας (στα βιβλία αναφέρομαι).
Όπως και να έχει, αν θέλουμε να έχουμε δουλεία - εννοώ δουλειά - πρέπει να τελειώσουμε αυτό το σχολείο. Οχι βέβαια για τις "γνώσεις", δεν μας δίνει απο τέτοια. Για το χαρτί που θα μας επιτρέπει να μπούμε σε κανένα Πανεπιστήμιο της προκοπής. Αν και πιστεύω οτι μόνο απο τα ιδιωτικά έχουμε κάποια ελπίδα για ποιότητα...
Αύριο στις 9:00... @!#%&Αγιασμος... άσε ρε τραγόπαπα...
Η Μαγεία, Μέρος Δεύτερο: Η Μοναχική Μάχη
"den kserw... den exw poly oreksh shmera..." απάντησε με τα κλασσικά του γκρίκλης.
Έστειλα μύνημα στον Ρέιβεν, ρωτόντας τον πού είναι. Είχε βγεί με μία φίλη, και ρώταγε αν υπήρχε πρόβλημα να έρθει μόλις την πάει σπίτι. Του είπα οτι δέν υπάρχει πρόβλημα, αλλά δεν του ανέφερα τίποτα περι πειράματος και κύκλου...
Ο Τζάκ είχε έρθει, και είχε καθήσει με τον αδερφό μου και τους φίλους του, πάνω. Πού πάνω; Λοιπόν...
Η οικογένια μου είναι απο τις λίγες που δέν εχουν ακόμα δώσει την μονοκατοικία της για αντυπαροχή. Πρακτικά έχουμε δύο σπίτια, διότι έχουμε μία δυόροφη μονοκατοικία που συνδέεται εσωτερικά με μία σηδερένια στριφογυριστή σκάλα. Το "κάτω" ειναι ημι-υπόγειο, δηλαδή τα παράθηρα είναι στο ήψος του δρόμου. Μόνο το δικό μου δωμάτιο είναι κάτω, ολο το υπόλοιπο το χρησιμοποιούμε μόνο οταν έρχονται συγγενείς. Επίσης το δωμάτιο μου βρήσκεται ακριβώς κάτω απο το σαλόνι του.. "πάνω" οπου χρησημοποιούμε ποιό πολύ.
Ο Ρέιβεν είχε αργήσει... Ή μάλλον, σύμφωνα με τούς υπολογισμούς μου. Δέν ήμουν ιδιαίτερα καλά. Με είχε πιάσει ελαφριά κρίση μελαγχωλίας και απελπισίας (πρώτου βαθμού, οπως συνηθήζω να τις κατηγοριοποιώ). Για να μήν σκέυτομαι ιδιαίτερα πολλά πράγματα έβλεπα anime. Μέχρι που ήταν πια η ώρα να έρθει ο Ρέιβεν (πάντα σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου). Αποφάσισα να προχωρήσω στην οργάνωση του χώρου. Έστρωσα τον κύκλο και περίμενα τον Ρέιβεν...
Και εκείνη δεν μου έστελνε... Απ' ότι φένεται έχει καλήτερα πράγματα να κάνει απο το να ασχοληθεί με το φιλαράκι της που είναι σκατά... Πάλι... Πάνω που νόμιζα οτι πήγαινα καλά... Είχα δοκιμάσει μόνος να κάνω την επίκληση ενώ περίμενα τον Ρέιβεν. Έπρεπε να είχε έρθει εδω και μισή ώρα. Απέτυχα. Δεν έφτανα. Είμαι άχρηστος... Δεν αξίζω τίποτα.
Αξίζεις; Πώς ορίζεις την αξία; Άχρηστος; Ξεχνάς οτι είσαι ο Δάσκαλος; Αυτός ο οποίος έκανε τον Ρέιβεν, τον Τζάκ, και αρκετούς ακόμα να καταλάβουν οτι κοιμούνται; Εκτός αυτού, ξέρεις πολύ καλά οτι αν δεν προσπαθήσεις, δεν πρόκειτε να καταφέρεις τίποτα. Τίποτα δεν θα έρθει μόνο του. Ναι, αυτό το ξερω, το εχω εμπειραθεί... Τίποτα δεν έρχεται, πρέπει να φτύσω αίμα για οτιδήποτε. Ε, καί; Και τί σημασία έχει; Ανόητε, σταμάτα να κλαψουρίζεις, και σήκω! Θα ζήσεις, και θα πετύχεις!!
Σηκώθηκα απο το κρεβάτι μου, οπου κυλιόμουν, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Ευχαρίστησα τον εαυτό μου, και ξανακοίταξα τον κύκλο. Σου έρχομαι!, σκεύτικα.
Συνηδητοποίησα οτι δέν παίζει. Πράγματι δεν αρκώ. Και, εκτός αυτού, αν κατι πάει στραβά; Είμαι μόνος. Η Ίρις είχε λόγο που μου είπε να μήν το κάνω μόνος. ΟΚ, το μάζεψα. Αποφασισμένος να νοιώσω καλύτερα, ανέβηκα πάνω με τα παιδιά. Αργότερα ήρθε και ο Ρέιβεν, αλλά θα ήταν αγενές να παρατήσουμε τους φίλους μας. Βέβαια, ειχε γίνει ότι έπρεπε να γίνει εκείνη την μέρα. Έπρεπε να μαζέψω και τις δυνάμεις μου για το βράδυ... Για την μάχη που δίνω κάθε βράδυ με τους δαίμονες μου...
Μία μάχη που νίκησα, για πρώτη φορα... Μία μάχη που μου έδωσε δύναμη και κουράγιο. Δύναμη και κουράγιο που τα λόγια απο το φιλαράκι μου, την Ίριδα, δεν μπορούσαν να μου δώσουν μονα τους.
Δύναμη και κουράγιο που θα έμενε για πάντα.
Η Μαγεία, Μέρος Πρώτο: Η Πρώτη Δοκιμή
Έβλεπα τον κύκλο...
Μπροστά μου, ζωγραφισμένος πάνω σε ένα σκούρο μπλέ πανί, βρησκόταν ο κύκλος επίκλησης. Σήκωσα ελαφρά το κεφάλι μου για να αντικρήσω τους... συνεργάτες μου. Ίσια μπροστά μου, στην ανατολική πλευρά του δωματίου μου, βρησκόταν ο Ρέιβεν, ο άγγελος-ιερέας. Ή μάλλον, ο άνθρωπος με ψυχή αγγέλου που ήθελε να γίνει μάγος-ιερέας... Στα αριστερά μου, στην βόρια πλευρά του δωματίου και δίπλα στο κρεβάτι με το σηδερένιο σκελετό βρησκόταν ο Τζακ. Αυτός ήταν άνθρωπος, ψυχή τε και σώματι, σαν εμένα. Μόνο που αυτός, σε αντίθεση με εμενα, προτιμούσε την μαγεία του αίματος, της ζωής. Ή, για να το θέσω καλύτερα, θα ήθελε να προτιμήσει.
Εγώ καθόμουν στα δεξιά του, στην νότια πλευρά του δωματίου μου. Ήμουν καθησμένος στο πάτωμα με σταυρωμένα τα πόδια, μιάς και ποτέ δεν κατάφερα την στάση του λωτού...
Είχαν και οι δύο τα μάτια τους κλειστά, συγγεντρωμένοι στον σκοπό μας.
Τον σκοπό μας... Ποιός ήταν, πάλι;... Όλο αφαιρούμαι... Και να φανταστείς οτι εγώ ειμαι αυτός που το οργάνωσε όλο αυτό, αυτός που έκανε τα σχέδια, αυτός που έχει το μεγαλύτερο κόλλημα με αυτό το σχέδιο...
Λοιπόν, τι ακριβώς κάναμε;.. Ά, ναι! Τον Ιγνάτιο. Θέλαμε να φερουμε τον Ιγνάτιο, ως αυτός υπάρχει μέσα στην Ύπαρξη, σε κατάσταση ημι-ύπαρξης, για να απαντήσει σε κάποιες ερωτήσεις μας... Πώς θα το πετηχέναμε αυτό; Οι πληροφορίες που θέλαμε απο αυτόν αφορούσαν την μέθοδο της Μαγείας... Άρα δέν ξέραμε πώς να κάνουμε ξόρκια... Έπρεπε να χρησιμοποιούσαμε μία μέθοδο... μη-μαγική. Άρα τί θα κάναμε;
Απλό. Ίσως περισσότερο απλό απ' ότι φαντάζεσαι. Θα μεταφέραμε ενέργεια (αυτό ξέραμε να το κάνουμε) σε ένα σύμβολο που ουσιαστικά σημαίνει "Να έρθει τωρα εδώ ο Ιγνάτιος γύρω μας σε κατάσταση ημι-ύπαρξης".
Άρα, Μάριε, συγγεντρώσου! Ενέργεια... Στον κύκλο...
Κοίταξα τον Τζάκ και τον Ρέιβεν.
- Δέν έχει έννοια να δύνουμε άλλη ενέργεια, έτσι; ειπα.
- Χμμ... Πράγματι, απάντησε ο Ρέιβεν μετα από μερικά δευτερόλεπτα σκέψης.
- Μοιάζει να έχουμε φτάσει το όριο της ενέργειας που μπορεί να συγγρατήσει ο κύκλος μας.
Ο Τζάκ με κοίταξε και είπε
- Γιατί τότε δεν έχει έρθει ο Ιγνάτιος;
Κανείς δεν απάντησε. Προσπάθησα με τις ομιχλιασμένες αισθήσεις μου να αφουγκραστώ την Ύπαρξη.
- Η ενέργεια δεν μοιάζει... ενεργοποιημένη, είπα μετά απο λίγο.
Καί οι δύο κάνανε ότι και εγώ, ο καθένας με τον τρόπο του για ελάχιστο χρόνο πρίν συμφωνίσουν.
- Τί θα μπορούσαμε να κάναμε για να ενεργοποιηθεί; πρόσθεσε ο Τζάκ με σκεπτικό τόνο.
Ο Ρέιβεν έξυσε τα γένια του, όπως κάνει οταν σκεύτεται. Ο Τζάκ φάνηκε επίσης να χάνεται. Ανάλυσα και εγώ την κατάσταση. Πώς, μα το αρχέγονο Χάος, θα ενεργοποιήσουμε τον κύκλο;
Μετά απο μερικές, ψιλοτυχαίες, δοκιμές ενεργοποίησης, αποφασίσαμε να διακόψουμε. Άλλωστε εκείνη ήταν η πρώτη μας δοκιμή...
