Κοίταξα την οθόνη του υπολογιστή μου. Στο προσκήνιο ήταν ένα παράθυρο συνομηλίας του msn με τον Τζάκ. Τον ρώταγα αν είχε όρεξη σήμερα για να επαναλάβουμε το πείραμα.
"den kserw... den exw poly oreksh shmera..." απάντησε με τα κλασσικά του γκρίκλης.
Έστειλα μύνημα στον Ρέιβεν, ρωτόντας τον πού είναι. Είχε βγεί με μία φίλη, και ρώταγε αν υπήρχε πρόβλημα να έρθει μόλις την πάει σπίτι. Του είπα οτι δέν υπάρχει πρόβλημα, αλλά δεν του ανέφερα τίποτα περι πειράματος και κύκλου...
Ο Τζάκ είχε έρθει, και είχε καθήσει με τον αδερφό μου και τους φίλους του, πάνω. Πού πάνω; Λοιπόν...
Η οικογένια μου είναι απο τις λίγες που δέν εχουν ακόμα δώσει την μονοκατοικία της για αντυπαροχή. Πρακτικά έχουμε δύο σπίτια, διότι έχουμε μία δυόροφη μονοκατοικία που συνδέεται εσωτερικά με μία σηδερένια στριφογυριστή σκάλα. Το "κάτω" ειναι ημι-υπόγειο, δηλαδή τα παράθηρα είναι στο ήψος του δρόμου. Μόνο το δικό μου δωμάτιο είναι κάτω, ολο το υπόλοιπο το χρησιμοποιούμε μόνο οταν έρχονται συγγενείς. Επίσης το δωμάτιο μου βρήσκεται ακριβώς κάτω απο το σαλόνι του.. "πάνω" οπου χρησημοποιούμε ποιό πολύ.
Ο Ρέιβεν είχε αργήσει... Ή μάλλον, σύμφωνα με τούς υπολογισμούς μου. Δέν ήμουν ιδιαίτερα καλά. Με είχε πιάσει ελαφριά κρίση μελαγχωλίας και απελπισίας (πρώτου βαθμού, οπως συνηθήζω να τις κατηγοριοποιώ). Για να μήν σκέυτομαι ιδιαίτερα πολλά πράγματα έβλεπα anime. Μέχρι που ήταν πια η ώρα να έρθει ο Ρέιβεν (πάντα σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου). Αποφάσισα να προχωρήσω στην οργάνωση του χώρου. Έστρωσα τον κύκλο και περίμενα τον Ρέιβεν...
Και εκείνη δεν μου έστελνε... Απ' ότι φένεται έχει καλήτερα πράγματα να κάνει απο το να ασχοληθεί με το φιλαράκι της που είναι σκατά... Πάλι... Πάνω που νόμιζα οτι πήγαινα καλά... Είχα δοκιμάσει μόνος να κάνω την επίκληση ενώ περίμενα τον Ρέιβεν. Έπρεπε να είχε έρθει εδω και μισή ώρα. Απέτυχα. Δεν έφτανα. Είμαι άχρηστος... Δεν αξίζω τίποτα.
Αξίζεις; Πώς ορίζεις την αξία; Άχρηστος; Ξεχνάς οτι είσαι ο Δάσκαλος; Αυτός ο οποίος έκανε τον Ρέιβεν, τον Τζάκ, και αρκετούς ακόμα να καταλάβουν οτι κοιμούνται; Εκτός αυτού, ξέρεις πολύ καλά οτι αν δεν προσπαθήσεις, δεν πρόκειτε να καταφέρεις τίποτα. Τίποτα δεν θα έρθει μόνο του. Ναι, αυτό το ξερω, το εχω εμπειραθεί... Τίποτα δεν έρχεται, πρέπει να φτύσω αίμα για οτιδήποτε. Ε, καί; Και τί σημασία έχει; Ανόητε, σταμάτα να κλαψουρίζεις, και σήκω! Θα ζήσεις, και θα πετύχεις!!
Σηκώθηκα απο το κρεβάτι μου, οπου κυλιόμουν, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Ευχαρίστησα τον εαυτό μου, και ξανακοίταξα τον κύκλο. Σου έρχομαι!, σκεύτικα.
Συνηδητοποίησα οτι δέν παίζει. Πράγματι δεν αρκώ. Και, εκτός αυτού, αν κατι πάει στραβά; Είμαι μόνος. Η Ίρις είχε λόγο που μου είπε να μήν το κάνω μόνος. ΟΚ, το μάζεψα. Αποφασισμένος να νοιώσω καλύτερα, ανέβηκα πάνω με τα παιδιά. Αργότερα ήρθε και ο Ρέιβεν, αλλά θα ήταν αγενές να παρατήσουμε τους φίλους μας. Βέβαια, ειχε γίνει ότι έπρεπε να γίνει εκείνη την μέρα. Έπρεπε να μαζέψω και τις δυνάμεις μου για το βράδυ... Για την μάχη που δίνω κάθε βράδυ με τους δαίμονες μου...
Μία μάχη που νίκησα, για πρώτη φορα... Μία μάχη που μου έδωσε δύναμη και κουράγιο. Δύναμη και κουράγιο που τα λόγια απο το φιλαράκι μου, την Ίριδα, δεν μπορούσαν να μου δώσουν μονα τους.
Δύναμη και κουράγιο που θα έμενε για πάντα.
"den kserw... den exw poly oreksh shmera..." απάντησε με τα κλασσικά του γκρίκλης.
Έστειλα μύνημα στον Ρέιβεν, ρωτόντας τον πού είναι. Είχε βγεί με μία φίλη, και ρώταγε αν υπήρχε πρόβλημα να έρθει μόλις την πάει σπίτι. Του είπα οτι δέν υπάρχει πρόβλημα, αλλά δεν του ανέφερα τίποτα περι πειράματος και κύκλου...
Ο Τζάκ είχε έρθει, και είχε καθήσει με τον αδερφό μου και τους φίλους του, πάνω. Πού πάνω; Λοιπόν...
Η οικογένια μου είναι απο τις λίγες που δέν εχουν ακόμα δώσει την μονοκατοικία της για αντυπαροχή. Πρακτικά έχουμε δύο σπίτια, διότι έχουμε μία δυόροφη μονοκατοικία που συνδέεται εσωτερικά με μία σηδερένια στριφογυριστή σκάλα. Το "κάτω" ειναι ημι-υπόγειο, δηλαδή τα παράθηρα είναι στο ήψος του δρόμου. Μόνο το δικό μου δωμάτιο είναι κάτω, ολο το υπόλοιπο το χρησιμοποιούμε μόνο οταν έρχονται συγγενείς. Επίσης το δωμάτιο μου βρήσκεται ακριβώς κάτω απο το σαλόνι του.. "πάνω" οπου χρησημοποιούμε ποιό πολύ.
Ο Ρέιβεν είχε αργήσει... Ή μάλλον, σύμφωνα με τούς υπολογισμούς μου. Δέν ήμουν ιδιαίτερα καλά. Με είχε πιάσει ελαφριά κρίση μελαγχωλίας και απελπισίας (πρώτου βαθμού, οπως συνηθήζω να τις κατηγοριοποιώ). Για να μήν σκέυτομαι ιδιαίτερα πολλά πράγματα έβλεπα anime. Μέχρι που ήταν πια η ώρα να έρθει ο Ρέιβεν (πάντα σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου). Αποφάσισα να προχωρήσω στην οργάνωση του χώρου. Έστρωσα τον κύκλο και περίμενα τον Ρέιβεν...
Και εκείνη δεν μου έστελνε... Απ' ότι φένεται έχει καλήτερα πράγματα να κάνει απο το να ασχοληθεί με το φιλαράκι της που είναι σκατά... Πάλι... Πάνω που νόμιζα οτι πήγαινα καλά... Είχα δοκιμάσει μόνος να κάνω την επίκληση ενώ περίμενα τον Ρέιβεν. Έπρεπε να είχε έρθει εδω και μισή ώρα. Απέτυχα. Δεν έφτανα. Είμαι άχρηστος... Δεν αξίζω τίποτα.
Αξίζεις; Πώς ορίζεις την αξία; Άχρηστος; Ξεχνάς οτι είσαι ο Δάσκαλος; Αυτός ο οποίος έκανε τον Ρέιβεν, τον Τζάκ, και αρκετούς ακόμα να καταλάβουν οτι κοιμούνται; Εκτός αυτού, ξέρεις πολύ καλά οτι αν δεν προσπαθήσεις, δεν πρόκειτε να καταφέρεις τίποτα. Τίποτα δεν θα έρθει μόνο του. Ναι, αυτό το ξερω, το εχω εμπειραθεί... Τίποτα δεν έρχεται, πρέπει να φτύσω αίμα για οτιδήποτε. Ε, καί; Και τί σημασία έχει; Ανόητε, σταμάτα να κλαψουρίζεις, και σήκω! Θα ζήσεις, και θα πετύχεις!!
Σηκώθηκα απο το κρεβάτι μου, οπου κυλιόμουν, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Ευχαρίστησα τον εαυτό μου, και ξανακοίταξα τον κύκλο. Σου έρχομαι!, σκεύτικα.
Συνηδητοποίησα οτι δέν παίζει. Πράγματι δεν αρκώ. Και, εκτός αυτού, αν κατι πάει στραβά; Είμαι μόνος. Η Ίρις είχε λόγο που μου είπε να μήν το κάνω μόνος. ΟΚ, το μάζεψα. Αποφασισμένος να νοιώσω καλύτερα, ανέβηκα πάνω με τα παιδιά. Αργότερα ήρθε και ο Ρέιβεν, αλλά θα ήταν αγενές να παρατήσουμε τους φίλους μας. Βέβαια, ειχε γίνει ότι έπρεπε να γίνει εκείνη την μέρα. Έπρεπε να μαζέψω και τις δυνάμεις μου για το βράδυ... Για την μάχη που δίνω κάθε βράδυ με τους δαίμονες μου...
Μία μάχη που νίκησα, για πρώτη φορα... Μία μάχη που μου έδωσε δύναμη και κουράγιο. Δύναμη και κουράγιο που τα λόγια απο το φιλαράκι μου, την Ίριδα, δεν μπορούσαν να μου δώσουν μονα τους.
Δύναμη και κουράγιο που θα έμενε για πάντα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου