Mage the Awakening, Μέρος Τρίτο: Ο Εντοπισμός

{αυτό το κεφάλαιο είναι αφιερωμένο στον A.C.F.S. διότι εκείνος με παρακίνησε να το γράψω σήμερα}
{προειδοποίηση: μπορεί να σας τρομάξει σε μερικά μέρη (ναι, σε εσένα πάει, φιλαράκι!)}

"Και γιατί ακριβώς το φέρνεις εδώ, στο συμβούλιο; Αυτό είναι ένα θέμα που θα έπρεπε να συζητηθεί προσωπικά με την Μέντορα της κοπέλας" είπε ψυχρά ο Ιεράρχης. Δέν είχε σοκαριστεί καθόλου; αναρωτήθηκε ο Μάριος. Δέν πρέπει, δέν επιτρέπεται σε έναν Ιεράρχη να σοκαρίζεται, απάντησε μετά στον εαυτό του. Και εκτός αυτού, είναι ένας απίστευτα έμπειρος Μάστιγκος. Το μονοπάτι των Αρχόντων του Νού προηπέθετε οτι θα αντιμετώπιζες τους δαίμονες της ψυχής σου, πολλές φορές υλικά. Επίσης ο Ιεράρχης ήταν ξακουστός και για τις ικανότητές του να επικαλείτε και να υλοποιεί πνεύματα απο το Σκοτεινό Βασίλειο (και απο την ίδια την Άβυσσο, κάποιοι λένε), οπότε θα είχε δεί πολλές φικαλεότητες...
Αλλά και πάλι, αυτό δεν του επέτρεπε να είναι τόσο κρύος, να αντιμετωπίζει με τέτοια αδιαφορία τον φόνο μίας Αφυπνησμένης, σκεύτηκε ο Μάριος. Παρόλα αυτά δέν μπρούσε να σκευτεί γιατί είχε φέρει εκεί το κεφάλι της. Είχε χάσει την ψυχραιμία του και παρόλο που ήταν ήρεμος δέν σκευτόταν λογικά.
Τον έβγαλε όμως απο την δύσκολη θέση η παρέμβαση της (εκπληκτικά ήρεμης) Εκάτης.
"Ζητώ συγγνώμη για τις πράξεις του Τιτλακάουαν (η γηραιότερη μάγισσα ενός άλλου μονοπατιού, εκείνη που είχε πεί στον Μάριο για την προφητεία, σφήκτηκε στο άκουσμα του ψευδονήμου του) και ζητώ να αποχωρήσουμε εγώ και εκείνος για να επιμεληθούμε του θέματος. Δέν με χρειάζεστε άλλο εδώ, έτσι και αλλιώς" και με μία υπόκληση πλησίασε τον Μάριο και πίεσε το χέρι του, τοποθετόντας το κεφάλι μέσα στο κουτί και, σηκώνοντάς το, γύρισε να φύγει. Ο Μάριος την ακολούθησε, νοιώθοντας το διαπεραστικό βλέμμα του Ιεράρχη καρφωμένο στην πλάτη του.

"Γιατί το έκανες αυτό; Γελοιοποιήθηκες μπροστά σε ολόκληρο το Συμβούλιο και γελοιοποίησες και εμένα!" η Εκάτη ήταν έξω φρενών.
Μόλις φτάσανε στον κοιτώνα της μέσα στον χώρο του Συμβουλίου έβγαλε την ήρεμη και απαθής μάσκα και άφησε τα συναισθήματά της να ξεχυθούν. "Ξέρεις πόσο κόπο έχω κάνει για να έχω μία καλή εικόνα και θέση μέσα στο Συμβούλιο; Ξέρεις πόσα αντικείμενα έχω δωρήσει, πόσα βιβλία έχω παραδώσει, πόσους Τρελούς (μάγοι που τρελάθηκαν με την Αφύπνησή τους, όπως θυμόταν ο Μάριος) εχω καταστρέψει;!;! Εγώ, μία Μάγισσα της Ζωής!!" Ο Μάριος δέν αντιδρούσε, μόνο την κοίταζε απαθής να του φωνάζει. Μετά η Εκάτη θυμήθηκε το κεφάλι της Αντιγόνης. "Και αυτό! Τί έφταιξε η καημένη η Στέλλα (ά, ωστε Στέλλα ήταν το πραγματικό όνομα της Αντιγόνης...);! Σε εσένα το έστειλαν το πακέτο, άρα εσύ φταίς που πέθανε!! Εσύ φταίς που η γλυκειά μου Στέλλα πέθανε! Πέθανε για να εκβιαστείς εσυ, για να φοβήσουν ΕΣΕΝΑ!" άρχιζε και φώναζε πολύ δυνατότερα.
"ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ! ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ!" πρίν όμως προλάβει η οργισμένη Εκάτη να προβεί σε βίαιες πράξεις εναντίων του Μάριου, εκείνος, χρησιμοποιόντας τον Ένα Νού, της έστειλε συναισθήματα ηρεμίας, όσο πιό επιτακτικά μπορούσε. Παράλληλα έλεγε "ηρέμισε. άν επιλέξεις να με θανατώσεις, δέν θα αρνηθώ. όμως αυτή την απόφαση πρέπει να την πάρεις ήρεμη. ηρέμησε και θα δούμε μετά πως θα πράξουμε."
Παρόλο που είχε μόλις αποκτήσει τις ικανότητές του, κατάφερε, συνδιάζοντας Μαγεία και λόγια, να την ηρεμίσει. Η Εκάτη κάθησε σε μία καρέκλα, και μετά απο μερικά λεπτά είχε ηρεμίσει τελείως.
"Πρέπει να βρούμε ποιοί το έκαναν" είπε ήρεμα κοιτώντας τον Μάριο, αλλά τα μάτια της γυάλιζαν με δίψα για εκδίκηση.

Οι Μάστιγκος είναι άρχοντες του Νού και του Χώρου. Υπάρχουν άλλα τέσσερα Μονοπάτια. Η Εκάτη άνηκε στο μονοπάτι των Θύρσους, των Σαμάνων αρχόντων της Ζωής και των Πνευμάτων. Οι Ακάνθους, συχνά αποκαλούμενοι Γητευτές, ήταν οι άρχοντες της Μοίρας και του Χρόνου. Οι Μόρος, οι Νεκρομάντες, ήταν οι κυρίαρχοι στην Ύλη και τον Θάνατο. Τέλος, οι Όμπριμος, λεγόμενοι (απο τους ίδιους, συνήθως) Θεουργοί, ήταν οι αναμφισβήτητοι άρχοντες των Δυνάμεων και του Μάννα, της Πρώτης Ύλης, της ίδιας της Ύλης της Μαγείας.
Ο Μάριος ήξερε οτι υπήρχαν δύο τρόποι να βρούν το σώμα της Αντιγόνης και ποιοί διαπράξανε τον φόνο και τον διαμελισμό: είδε χρησιμοποιόντας τις γνώσεις του πάνω στον Χώρο, ωστε να βρεί το υπόλοιπο σώμα της, είτε να βρούν έναν που είχε τουλάχιστον παραπάνω απο βασικές γνώσεις στο Μυστικό του Χρόνου.
Το συζήτησε με την Εκάτη, και αυτή χαμογελόντας (αν και αρκετά βεβιασμένα) του απάντησε οτι δέν θα χρειαζόταν να ψάξουν διότι η ίδια είχε γνώσεις πάνω στον Χρόνο, αρκετές για να μάθει κάποια πράγματα, αλλά όχι όλα. Θα χρειαζόταν η Μαγεία και των δύο.

Ο Μάριος καθόταν κάτω, οκλαδών, μαζί με την Εκάτη δίπλα του, και το κεφάλι καλλυμένο με ένα πανί και ακουμπισμένο μπροστά τους. Η Εκάτη ακόμα πάθαινε σόκ όταν το έβλεπε, αλλά τους ήταν απαραίτητο για να κάνουν τα ξόρκια τους. Βρησκόντουσαν στα δωμάτια εξάσκησης, οπου δέν υπήρχε η πιθανότητα να ξεφήγουν απο τον έλεγχό τους η Μαγεία. Η Εκάτη δέν θα χρειαζόταν πολλή ώρα για να κάνει το ξόρκι της, αλλά ο Μάριος θα χρειαζόταν πολύ περισσότερη.
Πρώτα ξεκίνησε η Εκάτη, έστι ώστε να χρησιμοποιούσαν έπειτα τις νέες γνώσεις τους για να βοηθηθεί ο Μάριος στην χρήση του Μυστικού του Χώρου. Έκλεισε τα μάτια της και άρχησε να ψέλνει. Γύρω απο τα χέρια της εμφανίστηκε μία γαλάζια αύρα όσο αυτή άγκιζε το κεφάλι (απαλά, βέβαια, και χωρίς να σκεύτεται τί ακριβώς άγγιζε). Μιλούσε σε μία γλώσσα που δέν ήταν γνωστή στον Μάριο, την αναγνώρισε όμως σαν την Υψηλή Ομιλία, την γλώσσα της Μαγείας. Δέν ήταν γνωστή σαν γλώσσα στους μοντέρνους Μάγους, μίας και η γνώση της Υψηλής Ομιλίας σαν γλώσσα χάθηκε μαζί με την Πτώση. Παρόλα αυτά, έμειναν γραπτά και λεξικά με αρκετές λέξεις, ωστε κάθε ξόρκι να μπορεί να προφερθεί στην Ομιλία. Υπάρχουν μύθοι για πνεύματα τα οποία είναι τόσο παλαιά όσο και η Ατλαντίδα, πνεύματα τα οποία έγιναν οι αποθήκες των γνώσεων της Υψηλής Ομιλίας. Βέβαια, όποια και αν είναι αυτά τα πνεύματα, όπου και να είναι, θα είναι τώρα πάνω απο δέκα χιλιάδων χρόνων, άρα θα ήταν δύσκολο να επικαλεστούν, πόσο μάλλον να ελεγκτούν... Και μία γνώση τόσο συμαντική όσο η Υψηλή Ομιλία παραμένει χαμένη, χιλιάδες χρόνια τώρα...
Η Εκάτη σύντομα τελείωσε την γητεία της. Είκοσι λεπτά απο την στιγμή που είχε κλείσει τα μάτια της, τα ξανα άνοιξε και κοιτάζοντας τον Μάριο του είπε "μπές στο μυαλό μου και δές ότι είδα". Ο Μάριος την κοίταξε, αλλα τα μάτια του δέν την έβλεπαν. Είχε απλώσει τις αισθήσης του, αγκίζοντας ελαφρά τους συνδέσμους που υπάρχουν ανάμεσα σε κάθε νου. Ψάχνοντας για λίγα δευτερόλεπτα, βρήκε τον δεσμό μεταξύ του δικού του νού και αυτού της Εκάτης, και επικεντρώθηκε εκει. Αμέσως ένοιωσε το μυαλό του να γεμίζει εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα, όλα όσα εκείνη την στιγμή περνούσαν απο το μυαλό της Εκάτης. Άνοιξε τα μάτια και την κοίταξε, ανακοινώνοντας οτι ο δεσμός είναι έτοιμος. Η Εκάτη τον κοίταξε και κούνησε το κεφάλι καταφατικά και ένοιωσε αμέσως την δύνη συναισθημάτων και σκέψεων να μπαίνει σε μία τάξη, εμφανίζοντας εικόνες.

"Τί θέλετε να μου κάνετε;" ρώτησε η Αντιγόνη τον άντρα που ήταν σκυμμένος απο πάνω της. Το δωμάτιο ήταν σκοτεινό, παρόλα αυτά ο Μάριος έβλεπε ξεκάθαρα τα πάντα, σάν να ήταν ο ίδιος εκεί. Η Αντιγόνη καθόταν σε μία απλή ξύλινη καρέκλα, δεμένη πάνω της. Μπροστά της στεκόταν ένας άντρας, που ο Μάριος αναγνώρισε σάν τον επιζώντα της χτεσινοβραδυνής επίθεσης. Στο δεξί του χέρι κρατούσε ένα μάλλινο σακί που πρέπει να είχε βγάλει πρίν απο λίγο απο το κεφάλι της Αντιγόνης. Το κεφάλι που ήταν ακόμα στην θέση του...
Ο άντρας χαμογελούσε με κακία. "Τί θέλουμε να της κάνουμε, Ιανέ;" ρώτησε ο άντρας. Κρυμμένος στις σκιές στεκόταν κάποιος. Ο Μάριος δέν μπορούσε να δεί το πρόσωπό του, μόνο οτι ήταν ντιμένος πολύ ακριβά. Ο Ιανός μίλησε με μία επιτακτική και σκληρή φωνή στον άντρα "μήν αφήνεις τον σαδισμό σου να σε ελέγχει, ανόητε. Το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να μάθουμε για την ενσάρκωση του Τεζκατλιπόκα." Ο Μάριος προσπάθησε να κινηθεί, να πάει πιό κοντά στον άντρα που μίλησε για εκείνον, να δεί το πρόσωπο του Ιανού. Δέν μπορούσε να κινηθεί, μόνο να κοιτάει τριγύρω απο το σημείο στο οποίο στεκόταν.
Η Αντιγόνη έμοιαζε να μήν καταλαβαίνει. "Για την ενσάρκωση του Τεζκατικάτι; Έχω ακούσει μία προφητεία μόνο! Δέν ξέρω κάτι παραπάνω!" Ο άντρας κοίταξε σχεδόν ικετευτικά τον Ιανό και του είπε "σε παρακαλώ.. Άσε με να την κάνω να μου πεί..." Ο Ιανός δέν φάνηκε να κουνιέται, μόνο είπε αηδιασμένος "Δέν χρειάζεται να χρησιμοποιήσεις τις αποτρόπαιες μεθόδους σου. Μπορούμε να μάθουμε και με άλλον, λιγότερο αιματιρό τρόπο. Κάτι τόσο όμορφο δέν πρέπει να καταστραφεί..." και μόλις ολοκλήρωσε τα λόγια του άρχισε να ψέλνει στην Υψηλή Ομιλία. Ο Μάριος αναγνώρισε μία δύο λέξεις που είχε διαβάσει χτές. Ο Ιανός έκανε ένα ξόρκι του δικού του τομέα, έκανε ένα ξόρκι του Νού. Σύντομα κατάλαβε την χρήση του: ήθελε να διησδήσει στο μυαλό της Αντιγόνης για να πάρει τις πληροφορίες που έψαχνε. Το μόνο γεγονός που έδειξε οτι ο στόχος ήταν η Αντιγόνη ήταν οι κόμποι ιδρώτα που σχηματιζόντουσαν στο μέτωπό της. Ο άλλος άντρας κοιτούσε εκστασιασμένος, πότε τον Ιανό που έκανε το ξόρκι και πότε τον στόχο του ξορκιού. Πρέπει να ένοιωθε την μαγεία του Ιανού και αυτό να του προκαλούσε τέτοια απόλαυση. Όπως και να είχε, η διαδικασία πρέπει να έλειξε, διότι ο άντρας ξεφύσιξε απογοητευμένος και ο Ιανός είπε με θανατηφόρα ηρεμία "τολμάς να αντιστέκεσαι; θα υποστείς τις συνέπειες αυτής της απερίσκεπτης πράξης σου." και κοίταξε γυρνώντας τον άλλον άντρα. "κάνε της ότι θές."
Εκείνος χτύπησε με χαρά μικρού παιδιού τα χέρια του και γύρισε προς έναν πάγκο με εργαλία στο σκοτεινό τμήμα του δωματίου. Ακούστηκε ένας ήχος σάν να φύσηξε αέρας, και ο Ιανός είχε εξαφανηστεί. Ο άντρας που έμεινε φάνηκε να γυρνάει προς την Αντιγόνη, αυτή την φορά με το πρόσωπό του παραμορφομένο απο ένα σαδιστικό χαμόγελο, και κρατόντας μία λαβίδα με οδοντοτές άκρες.

Κοίταζε την Εκάτη. Είχε ιδρώσει και τα μάτια της ήταν βουρκομένα. "Σ-συγγνώμη, δ.. δέν μπορώ να το ξ-ξαναδώ..." είπε τραυλά και ξέσπασε σε αναφυλιτά. Ο Μάριος την κοίταξε καταλαβαίνοντας την λύπη της. Ενώ άγγιζε το νου της δίνοντάς της συναισθήματα γαλήνης, της είπε "δέν χρειάζεται να υποφέρεις άλλο. ξεκουράσου, το έχεις ανάγκη. θα προχωρήσω στον εντοπισμό μόνος, άλλωστε μόνο εγώ γνωρίζω τα Μυστικά του Χώρου απο τους δυό μας. Πήγαινε, και συγγνώμη..." Αυτήν την τελευταία φράση την είπε πολύ σιγανά, και η Εκάτη μέσα στα αναφυλιτά της δέν πρέπει να το άκουσε. Σηκώθηκε με δυσκολία, και τρεκλίζοντας περπάτησε προς την πόρτα. "Θές βοήθεια να φτάσεις στον κοιτώνα σου;" "Ο-Όχι, ευχαριστώ... Α-Αρκετή αξιοπρέπεια ε.. έχασα σήμερα-α" μουρμούρισε η Εκάτη στην ερώτηση του Μάριου.

Μόλις η Εκάτη έφυγε απο το δωμάτιο, ο Μάριος έμεινε μόνος του με το κεφάλι και τις έγνοιές του. Τα έδιωξε όλα απο το μυαλό του και αποφάσισε να ξεκινήσει. Έπρεπε να εντοπίσει ακριβώς που είχαν κρύψει το σώμα της Αντιγόνης. Άν καταφέρναν και το φτάνανε, θα μπορούσαν να βρούν πάνω του τα ψυχικά σημάδια του Ιανού και του σαδιστή άντρα και μετά να εντοπίζαν αυτούς. Το κεφάλι δέν έφερε αρκετά ψυχικά σημάδια ωστε να μπορέσουν να τα εκμεταλευτούν. Πίστευε οτι το σώμα δέν θα το είχαν καθαρίσει απο τέτοιες ενδίξεις όπως το κεφάλι, διότι δέν θα περίμεναν να το βρούν.

Ο Μάριος έβγαλε απο την τσέπη του τον χάρτη της Αθήνας που είχε πάρει για τις ανάγκες του ξορκιού. Το ακούμπησε δίπλα του, μιάς και δέν το χρειαζόταν άμεσα. Άγγιξε το καλυμμένο κεφάλι μπροστά του και άφησε τον νού του να περηπλανηθεί. Τα χέρια του ακτινοβολούσαν γαλάζιο φώς, η υλική αντίδραση της χρήσης του Μάννα, της Πρώτης Ύλης. Είχε μέσα του πολύ Μάννα, όσο ένας μέσος Μάγος, οπότε δέν είχε πρόβλημα να το χρησιμοποιήσει. Χρησιμοποίησε περισσότερο απ' ότι συνήθως χρησιμοποιούν οι Μάγοι, διότι ήθελε να ορίσει την περιοχή που βρησκόταν αυτό που έψαχνε με ακρίβεια, πάνω στο χάρτη. Έφερε στο μυαλό του την εικόνα της Αντιγόνης και χρησιμοποίησε και το τμήμα της που είχε μπροστά του σάν δίοδο για να φτάσει στο υπόλοιπο. Ένοιωσε τον νού του να περιπλανιέται στις διόδους του χώρου, και εκείνη την στιγμή ο Χώρος δέν υπήρχε, ήταν μόνο μία αφηριμένη έννοια, μία ιδέα. Όλα ήταν Ένα κάτω απο το ερευνητικό βλέμμα του Τιτλακάκαουαν, αδιέρετα όπως ακριβώς είναι. Η πλάνη του Ξεχωριστού δέν υπήρχε. Σύντομα βρήκε αυτό που έψαχνε, διότι ήταν πάντα Εκεί. Έτεινε το χέρι του, άγγιξε τον χάρτη εκεί που ήταν αυτό που έψαχνε, και άφησε την νόησή του να γυρίσει στο σώμα της. Μόλις είχε ξανά τον έλεγχο του σώματός του πλήρως, κοίταξε στα δεξιά του, τον χάρτη. Ανοιγόκλεισε τα μάτια και τα έτριψε με το άλλο χέρι για να σιγουρευτεί οτι έβλεπε καθαρά.

Ο χάρτης ήταν γυρισμένος ανάποδα και ο δείκτης του δεξιού του χεριού ακουμπούσε πάνω στο λευκό χαρτί σε μία κουκιδίτσα αίματος που είχε σχηματιστεί στο χαρτί.
Και απο πάνω, γραμμένο επίσης με αίμα, το δικό του αίμα, ήταν γραμμένη μία λέξη:
"ΕΚΕΙ"