Mage the Awakening, Μέρος Δεύτερο: Ο Θάνατος

{αφιερωμένο στην Ειρήνη, θερμές ευχαριστίες στον A.C.F.S. που με έβγαλε απο το αδειέξοδό}

Μόλις χτές είχε Αφυπνιστεί. Μόλις χτές είχε μπεί στον κόσμο των Μάγων. Μόλις χτές, έχοντας ξαναγεννηθεί, έφερε το όνομα Τιτλακάκουαν που σήμαινε "Είμαστε οι Δούλοι Του", το όνομα του Αζτέκικου θεού των Ξορκιστών, ένα ακόμα όνομα του μεγάλου θεού εκείνου του λαού, του Τεζκατλιπόκα. Μόλις χτές είχε πάρει το (γλυκό) παρατσούκλι Τιτλ απο την Αντιγόνη.
Την Αντιγόνη.. Μόλις χτές, μετά απο μία σειρά "συμπτώσεων" που ξεκινούσαν απο αυτή είχε καταφέρει να βγεί απο τον βαθύ ύπνο που είχε επιβληθεί στους ανθρώπους μετά την Πτώση. Μόλις χτές είχε δεί τελευταία φορά την Αντιγόνη.
Και νά, μόλις σήμερα το πρωί "Θα υπογράψετε εδώ; Είναι ένα συστημένο πακέτο." Ένα καφέ χάρτονένιο κουτί.. Δέν είχε αποστολέα, πράγμα αρκετά περίεργο διότι δέν γίνεται να στείλεις συστημένο πακέτο χωρίς να γράψεις αποστολέα. Και στον παραλύπτη έγραφε το πραγματικό του όνομα, Μάριος. Λίγοι ξέραν πού έμενε, πέρα απο τον φοιτητικό κοιτώνα. Ποιός θα μπορούσε να το είχε στείλει;

Χτές, μετά τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στο κλάμπ, είχε επισκεφτεί το Συμβούλιο των ανώτερων Μάγων. Ένας μάγος για κάθε μονοπάτι, δηλαδή πέντε γηραιοί μάγοι τον είχαν υποδεχτεί στους κόλπους της κοινωνίας των Αφυπνησμένων. Ο ίδιος άνηκε στο μονοπάτι των Μάστιγκος, των αρχόντων του νού και του χώρου. Είχε προσχωρήσει σε ένα απο τα πέντε κύρια τάγματα, το τάγμα που έφερε τον τίτλο Μυστέριουμ, το τάγμα των μάγων-εξερευνητών, αυτών που το μόνο ενδιαφέρων τους ήταν η γνώση. Αυτό ήταν αρκετό για να γίνει ο ίδιος θέμα συζήτησης απο όπου περνούσε μέσα στον χώρο του Συμβουλίου, διότι ήταν ο μοναδικός Μάστιγκος που είχε γίνει μέλος του τάγματος αυτού τον τελευταίο αιώνα. Καί για το γεγονός οτι είχε αναπτύξει εξαιρετικά τις δυνάμεις του μέσα σε ένα απόγευμα μόνο.
Αλλα αυτά είναι αρκετά για να σε συζητάει μία ολόκληρη κοινώτητα μάγων; Όχι.. Ήταν άλλο ένα γεγονός.

Υπήρχε μία προφητεία. Μία προφητεία που έλεγε οτι κάποτε θα εμφανιστεί ένας Αφυπνησμένος του μονοπατιού των Μάστιγκος που θα φέρει μία περίεργη ιδιομορφία. Περίεργη ακόμα και για Μάγο. Η Αύρα του θα είχε έναν περίεγο σχηματισμό.
Οι Αφυπνησμένοι είναι πιό κοντά στα Ανώτερα Βασίλεια, για αυτό και χρησιμοποιούν την Μαγεία. Χάρης στην σύνδεση που απόκτησαν με τον Πήργο που τους αντιστοιχεί γράφοντας το όνομά τους στον πυρήνα του, μπορούν να αντλούν δύναμη απο το Βασίλειο στο οποίο βρήσκεται ο Πήργος. Και το Βασίλειο στο οποίο στέλνεται η ψυχή τους κατα την Αφύπνηση εξαρτάται απόλυτα απο τους ίδιους.
Η Αφύπνηση έχει και άλλες επιρροές στην ανθρώπινη ψυχολογία και φυσιολογία. Μία απο τις συμαντικότερες είναι η Αύρα.
Όταν ένας Μάγος βιώνει έντονες ψυχολογικές αντιδράσεις, έντονα συναισθήματα, ή απλά καλεί μεγάλη ποσότητα Μαγείας, η Αύρα του κινδυνεύει να φανερωθεί. Πολλές φορές την φανερώνει ο ίδιος, για να φοβήσει ή να κερδίσει εμπιστοσύνη.
Το Βασίλειο το οποίο είναι συνδεδεμένο με την ψυχή του, καθορίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό την Αύρα του μάγου, αλλά και καθοριστικός παράγοντας είναι και η φύση και νοοτροπία του.
Η προφητεία λοιπόν μίλαγε για μία ιδιομορφία στην Αύρα ενός Μάστιγκος. Η Αύρα του εν λόγω Αφυπνησμένου θα εμφανιζόταν ώς ένας σκοτεινός μανδύας που θα τον τύλιγε, και σε ολόκληρη την πλάτη θα υπήρχε ένα πανάρχαιο Ατλαντιανό σύμβολο. Το σύμβολο του Μυστικού του Νού. Ένα σύμβολο απλό, σάν ένα μικρό b με δύο καμπύλες πάνω και κάτω. Και αυτήν την Αύρα είχε ο Μάριος, ή μάλλον σωστότερα, ο Τιτλακάουαν. Διότι επρόκειτο για την ενσάρκωσή του στην Γή.
Ή τουλάχιστον αυτό έλεγε η προφητεία.

Είτε η προφητεία ήταν αληθινή είτε όχι, ο Μάριος έφερε αυτήν την Αύρα. Δέν είχε ιδιαίτερη σημασία για αυτόν το γεγονός οτι ήταν η ενσάρκωση του Τιτλακάουαν, του Τεζκατλιπόκα, δηλαδή του σκοτεινότερου θεού των Αζτέκων. Αυτό που τον έβαζε σε σκέψεις ήταν το τέλος της προφητείας.
"Και ενώ θα φέρει το σύμβολό Του και το Σκότος Τού σε μανδύα καμωμένο απο Σκιά, το Έρπων Πτηνό, ο αδερφός του Σκοτεινού Τεζκατλιπόκα, ο Κετζαλκοάτλ θα τον εκδικηθεί για την Προδωσία του στην Αρχή των Χρόνων!"
Ο Κετζαλκοάτλ.. Η ενσάρκωσή του, δηλαδή. Όπως εκείνος ήταν η ενσάρκωση του σκοτεινού Τεζκατλιπόκα, έτσι υπήρχε και ένας μάγος που ήταν η ενσάρκωση του Κετζαλκοάτλ.. Και ήταν προορισμένος να πεθάνει απο το χέρι του.
Αλλά ο Μάριος δέν πίστευε στην Μοίρα και στις Προφητείες. Ο ίδιος έφτιαχνε το πεπρωμένο του και την μοίρα του, και ακόμα πιο ενεργά τώρα, μετά την Αφύπνησή του.

Αλλά όσες δυνάμεις και άν είχε καταφέρει να αποκτήσει μετά απο μία ολόκληρη νύχτα εξάσκησης, όσα και άν είχε αντιμετωπίσει στις διάφορες μυήσεις του, όσα και άν είχε δεί με τα ίδια του τα μάτια στην παρακμιακή συνοικία που ζούσε, και όσα και άν είχε νοιώσει τις ατέλειωτες νύκτες στα εσωτερικά του ταξίδια, τίποτα δέν τον είχε προετοιμάσει για αυτό που είδε, ανοίγοντας το κουτί.

Είχε αρνηθεί να τον αναθέσουν σε έναν Μέντορα, σε έναν διδάσκαλο της Μαγικής τέχνης και επιστήμης. Είχε μόνο ζητήσει να του δώσουν βιβλία για να μελετήσει και, όταν δέν καταλάβαινε κάτι, να τον βοηθούσαν. Αλλά όχι ένα άτομο, όχι πάντα ο ίδιος. Δέν είχε εξηγήσει γιατί, δέν τον ρώτησαν. Ούτε ο ίδιος ήξερε καλά. Απλά δέν του άρεσε καθόλου η ιδέα να ήταν μαθητής. Στις διάφορες οργανώσεις που κατα καιρούς είχε, σαν δόκιμος, ανατεθεί σε έναν δάσκαλο, κατέληγε να παίρνει εκείνος τον ρόλο του δασκάλου, διότι ήταν πολύ πιο διαβασμένος και έμπειρος. Όχι πως του μάθαιναν κάτι συμαντικο... Και, για να είναι ειληκρινής, ούτε εκείνος ήξερε κάτι συμαντικό τότε.
Το καταλάβαινε τώρα, μετά την Αφύπνησή του. Τώρα, που τα μάτια του είχαν ανοίξει.

Μάλιστα του δώσαν και αποστολή. Σύντομα θα συναντιόταν με άλλα δύο άτομα, δύο κοπέλες όπως του είχαν πεί, του ίδιου επιπέδου με εκείνον. Μαζί θα πήγαιναν για μία απλή αποστολή του Τάγματός του: να εξερευνήσουν έναν αρχαιολογικό χώρο που λεγόταν πως ήταν στοιχειωμένος.
Δέν τις είχε δεί ακόμα, θα πήγαινε αύριο ξανα στο Συμβούλιο να τις συναντήσει. Αλλά κοιτώντας το περιεχόμενο του μεγάλου καφέ κουτιού πίστεψε οτι μάλλον θα πήγαινε νωρίτερα...

Είχε φτάσει μπρωστά απο το παλιό κτίριο που έφερε την ταμπέλα "Γραφείο Κηδειών: Το Νέο Σπίτι". Και πραγματικά, εκείνο το μέρος γινόταν το νέο σπίτι πολλών νέων που δέν είχαν πού να μείνουν και είχαν μόλις Αφυπνηστεί. Διότι, παρά το φαινομενικά μικρό του μέγεθος, αυτό το μέρος ήταν το Συμβούλιο, η βιβλιοθήκη του παραρτήματος των Μάγων στην Ελλάδα, οι κοιτώνες των άστεγων και των πολύ εργατικών μάγων, τα εργαστήρια και οι αίθουσες προπόνησης. Ένας χώρος με μέγεθος όσο η Αθήνα ήταν συμπιεσμένος με Μαγεία φυσικά στον χώρο του δεύτερου ορόφου του γραφείου κηδειών. Ήταν πραγματικά ειρωνικό, γιατί όταν Αφυπνηζόσουν ουσιαστικά πέθαινες για να ξαναγεννηθείς σάν Μάγος.
Φορούσε ακριβώς ότι και εχτές, μίας και ούτε είχε κοιμηθεί ούτε είχε πληθεί. Σκόπευε να κάνει καί τα δύο αυτά το πρωί, αλλά το δέμα τον διέκοψε. Το περιεχόμενό του ήταν αρκετά συμαντικό για να συγκαλεστεί άμεσα το Συμβούλιο.
Κρατώντας το πακέτο κάτω στο αριστερό του χέρι, καλημέρισε τον γέρο που καθόταν πίσω απο τον πάγκο και του είπε οτι πήγαινε "πάνω". Ο γέρος χαμογελόντας του είπε "ξέρεις τον δρόμο" και συνέχισε να διαβάζει την εφημερίδα του.

"Το πρωί μου έφεραν αυτό" είπε χωρίς εισαγωγή ο Μάριος ακουμπώντας το κουτί πάνω στο μεγάλο στρογγυλό τραπέζι. Είχε βρεί το συμβούλιο ήδη συγκεντρωμένο και η Εκάτη ήταν και αυτή εκεί.
Η Εκάτη ήταν η Μέντορας της Αντιγόνης. Θα την είχε ζητήσει να παρευρεθεί, προκαλώντας πιθανότατα ερωτήσεις, αλλά το οτι την είχε βρεί εκεί ήταν ιδανικό. Έπρεπε να μάθει...
Ο λευκοντυμένος γερασμένος Μάγος που καθόταν στην πιό περίτεχνη καρέκλα του τραπεζιού κοίταξε σκεπτικά το κουτί. "Και γιατί αυτό θα έπρεπε να μας αφορά; Τί το τόσο συμαντικό υπάρχει μέσα εκεί;" Ήταν του μονοπατιού που ήταν και ο Μάριος, Μάστιγκος. Φυσικός ηγέτης, ικανότατος ρήτορ και, πάνω απ' όλα, παντοδύναμος μάγος, ήταν απόλυτα λογικό να πάρει εκείνος την θέση του Ιεράρχη, του αρχηγού του συμβουλίου, και την θέση του "Άχοντα των Μάγων της Ελλάδας". (συμβολικά και θεωρητικά, διότι οι Μάγοι, ενώ αναγνωρίζουν την δύναμη του καθενός, δέν δέχονται κανέναν άρχοντα. ακόμα και οι σχέσεις μέντορα - μαθητή είναι σχέσεις φιλικές και, πολύ συχνά, σχέσεις αγάπης.)
Ο Μάριος τον κοίταξε στα μάτια, και δίχως να αλλάξει έκφραση άνοιξε το κουτί και έβγαλε αυτό που είχε μέσα.

Η Εκάτη στρύγκλησε. Κανείς δέν την κοίταξε, όμως. Όλοι κοιτούσαν αυτό που κράταγε στο δεξί του χέρι ο Μάριος χωρίς να μπορούν να μιλήσουν.
Ο Ιεράρχης δέν είχε αλλάξει έκφραση, αλλά ούτε και είχε πεί κάτι. Δέν άφηνε τα συναισθήματά του να τον ελέγξουν, σάν γνήσιος Μάστιγκος. Αλλά ακόμα και αυτός θα αποδεχόταν την φρίκη αυτού που κρατούσε στο χέρι του ο νεαρός μάγος.

Το κεφάλι της Αντιγόνης.