Διήγημα: Κέντο

Ο νέος κοίταξε το παιδάκι μπροστά του και χαμογέλασε. Άν και δέν ήταν πιά παιδάκι, έπρεπε να το παραδεχτεί. Ο νέος καθόταν μέσα στο δωμάτιο με το ξύλινο πάτωμα και τις σειρώμενες πόρτες. Ήταν ένα κλασσικό αρχαϊκού στύλ Ιαπωνικό δωμάτιο. Ο νέος καθόταν λίγο πιό μακριά απο τα παιδιά που παίζανε με τα σινάι τους μπροστά του. Δεξιά του βρισκόταν ένας νέος περίπου στην ίδια ηλικία με τον ίδιο, σταυροπόδι στο πάτωμα με κλειστά τα μάτια. Στο κεντρικό χώρο του μεγάλου δωματίου ήταν πέντε παιδιά. Ο νέος κοίταγε ένα απο αυτά, λίγο μεγαλύτερο απο τα άλλα. Εκείνο δέν έβλεπε τον νέο. Κοίταγε τα άλλα παιδιά μέσα στην αίθουσα προπόνησης κέντο και τα παιδιά που παίζαν στην αυλή της σχολής. Κρατούσε τι σινάι του με πιό σωστό τεχνικά τρόπο απο τα υπόλοιπα παιδιά. Ο νέος πότε πότε φώναζε διάφορες συμβουλές στα παιδιά κάτω όσον αφορά την τέχνη του κέντο, αλλα καί άλλα θέματα.

Ο νέος σηκώθηκε. Το μεγαλύτερο παιδί ανάμεσα στα παιδιά - έμοιαζε ένα-δύο χρόνια μικρότερο του νέου - είχε αμφησβητήσει την βοήθεια του νέου, την διδασκαλία του. Είχε πεί οτι δέν τον χρειαζόταν, οτι μόνος του είχε γίνει καλύτερος απο τον νέο. Ο νέος ήρεμος έπιασε το σινάι του απο κάτω και πλησίασε το παιδί. Το παιδί έκανε ένα βήμα πίσω, αλλά πήρε θέση μάχης.
Ο νέος στάθηκε απέναντι απο το παιδί και υποκλήθηκε, χωρίς να σηκωθεί, περιμένοντας το παιδί να κάνει το ίδιο. Μόλις, μετά απο ένα δευτερόλεπτο δυσταγμού, το παιδί ακολούθησε το παράδειγμα του νέου, σηκώθηκαν και οι δύο ταυτόχρονα. Τα υπόλοιπα παιδιά είχαν μαζευτεί τριγύρω και κοιτούσαν, ψυθιρίζοντας μεταξύ τους, ενώ ο άλλος νέος είχε ανοίξει τα μάτια του και κοίταγε με ένα χαμόγελο.

Ο νέος απέκρουσε το κάθετο χτύπημα του παιδιού. Το παιδί ήταν αρκετά ψηλό, ψηλότερο απο τα άλλα παιδιά, αλλά λίγο κοντότερο απο τον νέο. Το χτύπημα του παιδιού ήταν παράτολμο, στοχεύοντας το σημείο μέν του νέου. Ο νέος απέκρουσε και δέν εκμεταλεύτηκε το άνοιγμα που είχε δημιουργηθεί απο την αποτυχημένη επίθεση του παιδιού, μόνο έκανε πίσω και χαμογελόντας μέσα απο τη κάσκα του μπόγκου του είπε ήρεμα στο παιδί "μήν υποτιμάς ποτέ τον εχθρό σου, ακόμα και άν είναι πιό αδύναμος απο εσένα. αυτό θα φέρει την ήττα και την ατίμωσή σου". Το παιδί, χαμένο μέσα σε έναν λαβύρηνθο συναισθημάτων εξαιτίας της ντοπής του, του σεβασμού του στον νέο, τον θυμό του για την συμπεριφορά του νέου και της εκρηγνύουσας αλαζονίας του επιτέθηκε απανωτά με μεγάλη μανία. Χτυπούσε συνέχεια ψηλά, αλλά ο νέος απέκρουε χωρίς να πισωπατάει, μένοντας σταθερός.
Με έναν αναστεναγμό, αποκρούωντας την τελευταία επίθεση του παιδιού τίναξε το σινάι του τελευταίου και τον χτύπησε οριζόντια στο στήθος, στο σημείο τσούκι. Το παιδί έμεινε για μία στιγμή ακίνητο και μετά έκανε δύο βήματα πίσω, άφησε το σινάι του να πέσει απο το ορθομένο χέρι του, και έπεσε στο έδαφος με τα γώνατα.
Έπεσε ησυχεία. Το μόνο που ακουγόταν ήταν η βαριά αναπνοή του παιδιού. Ο νέος έβγαλε την κάσκα του και κοιτώντας σοβαρά του γονατισμένο παιδί είπε ήρεμα "έχασες γιατι άφησες τα συναισθήματά σου να σε ελέγξουν. Το κέντο θέλει πειθαρχεία και αυτοέλεγχο, όπως και κάθε άλλη τέχνη. Έπραξες αλλαζονικά, υποτίμησες τον εχθρό σου, και δέν σεβάστηκες τις διδαχές του δασκάλου σου, ούτε αυτόν τον ίδιο". Το παιδί έβγαλε την κάσκα του και κοιτόντας τον νέο είπε με φωνή που έτρεμε "Συγγνώμη.. Δάσκαλε" και ξέσπασε σε αναφυλιτά.
Ο νέος αναστέναξε και γύρισε την πλάτη του. Πηγαίνοντας προς την θέση που καθόταν πρίν είπε στο παιδί που έτρεμε στο πάτωμα "Εσύ είσαι ο Δάσκαλός σου. Το μόνο που κάνω εγώ είναι να σου θυμίζω αυτό". Το παιδί σταμάτησε να κλαίει, και σηκώθηκε.

Αυτός που σηκώθηκε δέν ήταν πιά παιδί, αλλά ένας νέος.