Διήγημα: Η Αφύπνηση

Κοίταξε το σκοτάδι μπροστά του. Αρκετά είχε αργήσει, δέν είχε πια περιθόρια αναβολής. Έπρεπε να επιλέξει.

Ήξερε οτι ήταν αργά πια για να παρατήσει το οτιδήποτε ήταν πέρα απο αυτο που λέγανε "κανονικό". Το βάθος σκέψης και οι ικανότητες ανάλυσης και κατανόησης που είχε πάρει απο αυτό είχαν γίνει πυρήνας της ύπαρξής του. Δέν υπήρχε χωρίς αυτά. Αν τα εγκατέλειπε, θα ήταν σάν τους άλλους πάλι, χωρίς ψυχή. Πολλοί εγκαταλείπουν αυτό που πραγματικά είναι ο εαυτός τους για αυτό που είναι αποδεκτό τότε. Εκείνος δέν ήθελε να γίνει σάν αυτούς. Η Μαγεία και ο Μυστικισμός, η Μεγάλη Τέχνη και ο Δρόμος της Αφύπνησης ήταν ο εαυτός του. Ή τουλάχιστον αυτό πίστευε. Πολλές φορές, κάποιο, του βάζανε αμφιβολίες. Ή, σωστότερα, ξυπνούσαν τις αμφιβολίες που ήδη είχε... Αλλά αυτό δέν ήταν επι του παρόντος.
Έπρεπε να αποφασίσει κάτι άλλο...
Ολοκλήρωσε το αστρικό ταξίδι του και άναψε το φώς. Είχε έρθει η ώρα.

Το σκοτάδι πάντα το ένοιωθε πιο κοντά του. Στο φώς φυλάκιζε τον εαυτό του, έπραττε χωρίς να σκεύτεται, σύμφωνα με τις (συχνά λανθασμένες) παρορμήσεις του. Στο σκοτάδι.. Εκεί σκευτόταν. Στο σκοτάδι, υλικό και πνευματικό, ένοιωθε στο σπίτι του. Ίσως εκεί έβρησκε την Μαγεία που τόσο ποθούσε.. Ίσως το σκότος του έδινε αυτό που ήταν δικό του.. Όχι, όχι "του έδινε". Ίσως στο σκότος βρησκόταν κρυμμένο αυτό που ήταν δικό του...

Θα τον καλούσε. Θα καλούσε τον σκοτεινό εαυτό του. Απο εκεί, την άλλη πλευρά, την σκοτεινή πλευρά. Την Σκιώδη Διάσταση, όπως θα την αποκαλούσε κάποιος πολύ συγκεκριμένος καμμένος.. Χαμογέλασε στην θύμηση του. Όπως εκείνος ο καμμένος ένοιωθε για το φώς, ανάλογα ένοιωθε και αυτός για το σκοτάδι... Το φώς του έδινε δύναμη, ναι, αλλα αυτή τελείωνε σύντομα και εκείνος έμενε να κείτεται αποκαμομένος και αδύναμος... Όμως το σκοτάδι του έδινε μία σιωπιλή, αργή, μα πανύσχηρη δύναμη... Που δέν τελείωνε ποτέ...

Ξανασκεύτηκε την τελετουργεία. Ήταν απλή, χωρίς διακοσμητικά και τυχαιότητες. Μόνο τα απαραίτητα. Είχε βασιστεί σε ανάλογες τελετουργείες παλαιότερων, οι οποίες ήξερε οτι δούλευαν. Και αυτή δούλευε. Την είχε κατασκευάσει μόνος του, αλλα την είχαν ελέγξει και άλλοι. Θεωρητικά, δούλευε.. Πολλοί όταν κατάλαβαν τί κάνει προσπαθήσαν να τον σταματήσουν. Αλλα δέν τα κατάφεραν, είχε αποφασίσει τί θα έκανε καιρό τώρα.
Κοίταξε τον κύκλο και άρχισε.

Δέν είχε δουλέψει. Ένοιωσε κάτι να συμβαίνει, αλλα όχι εδώ. Απελπισμένος, δοκίμασε να καλέσει τον φωτινό εαυτό του, αλλάζοντας κάποια στοιχεία στην όλη διαδικασία. Μετά απο μία ώρα προετοιμασίας, πάλι δεν έγινε τίποτα που να μπορούσε να αντιλυφθεί με τις πέντε βασικές αισθήσεις του. Ένοιωθε απογοήτευση. Χωρίς να πολυκαταλαβαίνει τί εκάνε, πρόσθεσε κάποια στοιχεία ακόμα, και σε μισή ώρα έκανε μία περίεργη επίκληση. Καλούσε τόσο τον σκοτεινό εαυτό του όσο και τον φωτινό.

Ολοκλήρωνε τα λόγια. Ένοιωθε κάτι να συμβαίνει έντονα, ένα συναίσθημα που λάτρευε. Έκλεισε τα μάτια και συνέχιζε. Σε λίγα λεπτά είχε τελειώση όλη την διαδικασία. Άνοιξε τα μάτια.

Ήταν μέσα στον κύκλο. Όχι, δέν κατάλαβες, ήταν ο ίδιος μέσα στον κύκλο. Είχε μεταφερθέι μέσα. Κοίταξε γύρω του με απορία. Ναί, όλα ήταν σωστά. Ένοιωσε τον Νου γύρω του. Ο γνωστός σε αυτόν νούς απάντησε με την παρουσία του. Όλα ήταν σωστά. Μόνο που εκείνος ήταν μέσα στον κύκλο αντί να είναι έξω απο αυτόν.
Και τότε κατάλαβε. Δέν είχε αποτύχει, είχε δουλέψει.
Άρχισε να γελά. Στην αρχή σιγανά, απλά, σάν να είχε θυμηθεί κάτι αστείο. Μετα το γέλιο του εξελίχθηκε σε ένα γέλιο απο μέσα του, απο την καρδιά του. Ήταν τόσο αστείο! Δέν υπήρχε σκοτεινός εαυτός του, ούτε φωτινός! Υπήρχε μόνο η Ύπαρξή του! Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΤΟΥ!!
Συνέχισε να γελά για πολλή ώρα μέχρι που δέν μπορούσε να αναπνεύσει.

Όταν τους είπε για την ανακάλυψή του γελάσαν. "Τώρα το μυρίστηκες;" λέγανε. Γέλασε μαζί τους, και τους απάντησε "Εσείς είστε που δέν το έχετε μυριστεί ακόμα". Τον κοιτάξαν για λίγα δευτερόλεπτα με απορία, και μετά καταλάβανε.

Ο φίλος τους είχε Ξυπνήσει.
Η Μαγεία ήταν Δική του.