Διήγημα: Η Εισβολή

Το ένοιωσε. Διέκοψε την συζήτηση που είχε με την αστρική φιγούρα του οδηγού του και έστειλε το πνεύμα του στο υλικό πεδίο, πίσω στο σώμα του, ακολουθόντας την περίεργη αίσθηση που είχε καταλήξει να γνωρίζει αρκετά καλά. Αυτή η μπόχα μόνο ένα πράγμα σήμαινε. Αλλα δέν μπορούσε να το πιστέψει, δέν γινόταν να είχαν έρθει εδώ, στην Αθήνα. Έπρεπε να δεί τι τρέχει.

Περπατούσε προς την πλατεία νοιώθοντας αυτή την αηδιαστική αίσθηση όλο και εντονότερα. Έβλεπε πολύ κόσμο γύρω του να φεύγει απο την πλατεία, διότι παρόλο που αυτοί οι άνθρωποι, όντας ακόμα Κοιμησμένοι, δέν τους έβλεπαν, όλοι ένοιωθαν φρικτά όταν κάποιο σαν αυτούς ήταν κοντά. Αλλα αυτοί... εδώ; Πώς; Γιατί; Αλλα δέν έπρεπε να ανησυχεί με αυτό τώρα, έπρεπε να συγκεντροθεί στο να ειδοποιήσει τους άλλους.

"Δέν μπορώ τώρα, είμαι απασχολημένος!!" ήταν οι απαντήσεις τους. Δέν είχε φτάσει ακόμα στην πλατεία, αλλα απότι κατάλαβε, οι υπόλοιποι είχαν να αντιμετωπίσουν ανάλογα προβλήματα, ο καθένας αρκετά κοντά του... Ανησυχούσε για όλους, άν και ήξερε οτι όλοι ήταν πολύ ικανοί. Άλλωστε, δύο χρόνια πάνω στην εφηβεία είναι δεκαετίες, οπότε όλοι τους είχαν δεκαετίες πείρας. Πρέπει να καθαρίσει το μυαλό του, σκεύτηκε, και συνέχησε προς την πλατεία.

Ήταν άδεια. Η πλατεία στις οκτώ το απόγευμα, σάββατο, και ήταν άδεια. Πράγματι κάτι δεν πήγαινε καλά. Και ήταν και αυτή η φρικτή παρουσία. Οχι μία, συνηδητοποίησε, αλλα πολλές... Δαίμονες, στο υλικό πεδίο...

Πλησίαζε στο στέκι του, όταν το είδε με την δεύτερη όρασή του. Ο χώρος είχε σκιστεί και μέσα... Μέσα απο το σκίσμα, διέκρινε εκείνους... Έπρεπε να σταματήσει τον τρόμο που ένοιωθε μέσα του, που ο οποιοσδήποτε μπορούσε να τους δεί θα ένοιωθε. Έπρεπε να σταθεί και να τους αντιμετωπίσει... ΔΕΝ έπρεπε να μπούν εδώ... Πήγε και στάθηκε μπροστά απο το χάσμα υψόνωντας το χέρι και κλείνοντας τα μάτια.

Γύρω του είχε εμφανιστεί μία γαλάζια φούσκα, πολύ παχια αλλα διάφανη, και το χάσμα είχε σχεδόν κλείσει. Δέν ήταν δύσκολο, απ' ότι φαίνεται εδώ δέν είχαν βάλει το χέρι τους ισχυροί του είδους τους. Ήλπιζε να έπιανε κάποιον αιχμάλωτο, για να τον ρώταγε τί ήθελαν, αλλά δέν πειραζε.

Το χάσμα είχε κλείσει, και την στιγμή που γύρισε να φύγει άκουσε μία φωνή. Μία φωνή που έμοιαζε να βγαίνει απο ένα πηγάδι, παραμορφομένη και φρικτή, μία φωνή που μόνο σε ένα πυρετικό παραλήρημα θα μπορούσε να ακούσει κανεις, πρίν ξυπνήσει τρομαγμένος. Μία φωνή ενός δαίμονα. "Α, ωστε εσύ είσαι εκείνος που θέλει ο άρχοντας μου". Συγκρατόντας την έκρηξη τρόμου γύρισε να τον αντικρύσει.
Νόμιζε οτι έβλεπε εφιάλτη. Είχε καλέσει δαίμονες, και όχι δύο - τρείς φορες, αλλα αυτός ήταν εφιαλτικός... Είχε τραγοπόδαρα καλυμμένα με πυκνό κόκκινο τρίχωμα, με γόνατα που λύγιζαν προς τα πίσω, ανθρώπινο κορμό γυμνό με έντωνα γραμμομένους μύες, το δεξί του μυώδες μπράτσο κατέλυγε σε μία δαγκάνα αστακού, ενώ το αριστερό του άκρο ήταν ένα σύμπλεγμα πλοκαμιών. Απο την πλάτη του φύτρωναν δύο γιγάντια μεμβρανωτά φτερά, τρείς φορες το μέγεθος του δαίμονα, και η ουρά του ήταν ουρά σκορπιού. Το πρόσωπο του ήταν το δημιούργημα του τρελού θεού τους, ένα συνοθύλευμα ανθρώπινων χαρακτηριστηκών με μία δόση καρχαρία και σαύρας. Πάντως είχε μάτια και στώμα. Το σώμα του ήταν τιλυγμένο με μία σκοτεινή αύρα, που φανέρωνε την κακή του φύση. Οι άνθρωποι δέν γεννιούνται κακοί ή καλοί. Οι δαίμονες δημιουργούνται κακοί.
Του πήρε μερικά δευτερόλεπτα να συνέλθει. Αλλα μετά θυμήθηκε όλες τις διδασκαλίες του. Άφησε τον πανικό και την αηδία να φύγουν απο μέσα του, δέν συγκράτησε κανένα συναίσθημα. Τα επέστρεψε όλα στον Ένα Νού. Ατάραχος πια, κοίταξε κατάματα τον δαίμονα. Κοίταξε τα μάτια χωρίς ίριδα, στο κόκκινο του ξεραμένου αίματος. "Ά, τελικά κάτι αξίζεις. Πάνω που νόμιζα οτι θα πέθαινες απο πανικό οταν με αντίκρισες" είπε ειρωνικά ο δαίμονας. Ο νέος σήκωσε το χέρι του κάνοντας την φούσκα που τον περιέβαλε να αστράψει και είπε στον δαίμονα, "Τι με θέλει ο άρχοντας σου;". Ο δαίμονας τον κοίταξε αφήνοντας τα μικρά κοφτερά χιλιάδες δόντια του να φανούν σε ένα αποτρόπαιο χαμόγελο και του απάντησε "Πιστεύεις οτι θα σου πώ, έντομο;"
Απο το χέρι του νέου εκτοξεύτηκε μία σφαίρα γαλάζιας φωτιάς χτυπώντας τον δαίμονα στο στήθος. Εκείνος κοίταξε το σημείο πρόσκρουσης και έβγαλε έναν ήχο που θύμιζε γέλιο. "Ένα έντομο τα βάζει με εμένα; Αυτό είναι αστείο! Πρέπει να είσαι πολύ ανόητος για να κάνεις κάτι τέτοιο!" Τα λόγια του κόπηκαν αμέσως μόλις είδε τί έκανε ο νέος.
Έχοντας τα μάτια του καρφωμένα στον δαίμονα, ο νέος δέν φαινόταν να τον κοιτάει. Γύρω απο το τεντομένο δεξί του χέρι είχε αρχήσει να μαζεύεται σκοτεινή ενέργεια, αλλα όχι το κακό σκότος της άυρας του δαίμονα. Το ζεστό, γλυκό σκοτάδι μίας όμορφης νύχτας κάτω απο τα αστέρια. Η ενέργεια κηνόταν κυμματιστά γύρω απο το χέρι του για να καταλύξει να σχηματίσει μία σφαίρα μπροστά στην ανοικτή παλάμη του. Ο δαίμονας είπε μία λέξη που κανένας θνητός δέν θα μπορούσε να αρθρώσει, και η αύρα του σχημάτισε μία σκοτεινή φούσκα γύρω του. Χαμογελόντας ξανά είπε "Γιά να δούμε τώρα. Τί θα κάνεις, έντομο;"
Ο νέος εστίασε ξανά το βλέμμα του στα μάτια του δαίμονα. Η ματιά του νέου ήταν σοβαρή και δέν είπε τίποτα. Η ενέργεια που είχε εστοιάσει γύρω απο το χέρι του απλώθηκε και σχημάτισε ένα κατάμαυρο κατάνα που σημάδευε προς τον δαίμονα. Κατεβάζοντας ελαφρά το χέρι του ωστέ να πάρει θέση μάχης, και με τα μάτια του να αστράφτουν, είπε "Δέν είμαι έντομο, γόνε της κόλασης! Είμαι ένας που δέν έχει ανακαλύψει το όνομά του, και που άνηκε στο είδος σου! Είμαι ένας Εκπεσών!!" Ο νέος εφόρμησε προς τον ξαφνιασμένο δαίμονα με το κατάνα του να σκίζει τον αέρα. Χτηπώντας πάνω στην σκοτεινή φούσκα του δαίμονα, το σπαθί έβγαλε σπίθες. Ο δαίμονας, έχοντας επανέλθει, γέλασε. "Πίστευες οτι με αυτήν την οδοντογλυφίδα θα κατάφερνες να διαπεράσεις τις άμυνές μου; Μάλλον έχεις πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου!" Ο νέος κάγχασε και με μία κοφτή διαγώνια κίνηση του ξίφους διαπέρασε την ασπίδα και σχημάτισε ένα αιμάτινο αυλάκι στο στήθος του δαίμονα. Ο δαίμονας πισωπάτισε με το πράσινο αίμα του να στάζει στις πλάκες και με την έκπληξη να διαγράφετε στα μάτια του. "Τί... Πώς το έκανες αυτό, έντομο;" τραύλησε. Ο νέος τον κοίταξε κατάματα. Στα μάτια του υπήρχε δύναμη που δέν είχε αφήσει πρίν να φανεί. Μία δύναμη που έκανε τον δαίμονα να κάνει ένα βήμα πίσω. "Νομίζω οτι σου είπα οτι δέν είμαι έντομο" είπε με καθαρή φωνή και κάνοντας μερικά αστραπιαία βήματα, πρίν προλάβει ο δαίμονας να αντιδράσει, κάρφωσε το σπαθί του στο σώμα του. Ο δαίμονας αφήνοντας μία κραυγή εξαφανήστικε και το μόνο που έμεινε για να θυμήζει την παρουσία του ήταν μία μυρωδιά θειαφιού.
Ο νέος δέν είχε χρόνο να χαρεί την νίκη του. Κοντά, περίπου, οι φίλοι του τον χρειάζονταν. Τραβώντας τις ίνες του χώρου, ο νέος μεταφέρθηκε μερικά χιλιόμετρα μακριά.

Η κοπέλα με τον ηιλό νέο τα είχαν βρεί σκούρα. Είχαν κλείσει την πύλη, αλλά οι δαίμονες, άν και κατώτεροι, ήταν πολλοί. Τρείς ντουζίνες ήταν πολλές για τους δύο μάγους, όσο και άν είχαν προπονηθεί. Οι έμφητες δυνάμεις του φωτός του ψηλού νέου τους κρατούσας ασφαλείς όσο προσπαθούσαν να καταλήξουν σε ένα σχέδιο. "Τί μπορούμε να κάνουμε, αδελφέ;" ψυθίσε η όμορφη κοπέλα στον νέο δίπλα της. "Δέν μπορώ να φανταστώ κάτι, αδελφή. Οι δυνάμεις μου δέν φτάνουν για να μας προστατεύω και να τους πολεμώ ταυτόχρονα. Δοκίμασε να τους επιτεθείς εσύ". Η κοπέλα συγκεντρώθηκε και εκτόξευσε ένα κόκκινο βλήμα απο την ανοικτή παλάμη της προς έναν δαίμονα. Του έσκισε το χέρι ελαφρώς, αλλά δέν τον κατέστρεψε. "Είμαι εξαντλημένη απο το κλείσιμο της πύλης" είπε αδύναμα.
Πρίν εμφανιστεί ο αδελφός της, εκέινη είχε μόνη της κλείσει την πύλη απο την οποία οι δαίμονες έβγαιναν. Ήταν ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα, ειδικά αν λυφθεί υπ' όψιν οτι δέν είχε ξαναντιμετωπίσει δαίμονες. "Μακάρι να ήταν εκείνος εδω" ψιθήρισε απελπισμένη. "Δέν είναι, και μάλλον είναι και ο ίδιος απασχολημένος, οπότε πρέπε να στηρικτούμε στις δικές μας δυνάμεις" είπε σοβαρά ο νέος. Τότε ένοιωσαν μία πολύ δυνατή παρουσία που ξέραν καλά. "Φιλαράκι!" φώναξε η κοπέλα και κοίταξε προς την πυγή αυτής της παρουσίας. Στα δεξιά τους, ακριβώς στην μέση της μεγαλήτερης ομάδας των δαιμόνων είχε εμφανιστεί ο νέος, μέσα στην καταγάλανη σφαίρα του και με το σκοτεινό ξίφος στο δεξί του χέρι. Είχε την πλάτη γυρισμένη προς αυτούς. Σήκωσε το σπαθί του και το κατέβασε, κόβοντας έναν δαίμονα στα δύο, που εξαφανίστηκε με μία δυνατή κραυγή.
Έχοντας πάρει δύναμη απο την απροσδόκητη εμφάνιση του νέου, τα δύο αδέλφια ξανάρχισαν την επίθεση κατα των δαιμόνων ενώ προχωρούσαν προς τον νέο. Μέσα σε μερικά λεπτά, και με την βοήθειά του, οι δαίμονες είχαν καταστραφεί όλοι.
Μόλις η μάχη τελείωσε, και οι ασπίδες έσβησαν, η κοπέλα έτρεξε στην ανοικτή αγκαλιά του νέου. "Φιλαράκι... Ευτηχώς που ήρθες! Μας έσωσες!" Ο ψηλός νέος προχόρησε ήρεμα προς το ζευγάρι και είπε στον νέο "Έχει δίκιο, ευχαριστούμε". Ο νεός χαμογέλασε στον ψιλό και είπε γλυκά στην κοπέλα στην αγκαλιά του "Εμένα κυνηγούσαν, άν παθαίνατε κάτι δέν θα μπορούσαν να συγχωρίσω ποτέ τον εαυτό μου. Αλλα έχουμε δουλειά. Δέν ξέρουμε πώς είναι οι άλλοι". Η κοπέλα άφησε τον νέο και σοβάρεψε. "Ναι, πάμε" είπε και έποιασε το χέρι του νέου. Ο ψηλός πλησίασε και έβαλε το χέρι του στον ώμο του νέου.

Ο γενιοφόρος έφηβος με τον ξανθό νέο τα είχαν βρεί και αυτοί λίγο σκούρα. Οι δαίμονες ήταν πολλοί και η πύλη δέν έλεγε να κλείσει. Έβαζαν και οι δύο όλοι τους την δύναμη για να συγκρατήσουν την ασπίδα που τους προστάτευε. Οπότε όταν εμφανήστικαν οι τρείς νέοι δίπλα τους, ένοιωσαν εκπληκτική ανακούφιση. Ο νέος με το σπαθί, με το που εμφανήστικε φώναξε στον ψηλό δείχνοντας την πύλη "Κλείσε την!! Δέν πρέπει να βγεί ο αρχηγός τους!" Γυρίζοντας να αντικρίσει την κοπέλα είπε, "Κάλυψέ με" και έτρεξε έξω με το σπαθί στο χέρι του. Έτρεξε προς αυτόν που φαινόταν ο πιό υσχιρός, ένας πανίψηλος δαίμονας με απερίγραπτα χαρακτηριστικά. Πολλά πλοκάμια προσπάθησαν να κόψουν την κίνηση του νέου, αλλα το σπαθί του και τα καυτά βλήματα της κοπέλας τον βοήθησαν να φτάσει κοντά στον δαίμονα. Αποκρούωντας μία κάθετη κίνηση του δαίμονα με μία ενεργειακή ασπίδα, κάρφωσε το σπαθί του στο σώμα του. Πράσινο αίμα πιτσίλησε τα ρούχα του αλλα ο δαίμονας δέν φάνηκε να πτοήται. "Δέν μπορείς να με νικήσεις με αυτό το σπαθάκι, θνητε!" βρηχήθηκε.
Ο γενιοφόρος φίλος του φώναξε στον νέο "Έχει δίκιο, κάνε ΜΠΑΝΚΆΙ!!" αστειευόμενος. Ο νέος γύρισε και τον κοίταξε με τα μάτια του να αστράφτουν και έκανε ένα βήμα πίσω ενώ γύρω του εμφανίστηκε μία γαλάζια φούσκα. Έκλησε τα μάτια του και άγκιξε το σπαθί του καί με τα δύο χέρια. Το σπαθί έλαμψε σκοτεινά και φάνηκε να αλλάζει μορφή. Μάκρινε και έγινε έγινε οδοντοτό, σάν πριόνι. Γύρω του άναψε μία λευκή φλόγα που έκανε τον δαίμονα να πισωπατήσει με τρόμο. Ο νέος με τα μάτια του να λάμπουν ακόμα περισσότερο χάρης στην λευκή φλόγα πήδηξε στον αέρα υπερφυσικά ψηλά και με μία απότομη οριζίντια κίνηση έκοψε αυτό που πρέπει να ήταν το κεφάλι του μεγάλου δαίμονα που εξαφανήστηκε σε μία έκρηξη θειαφιού. Οι άλλοι δαιμονίσκοι τρομαγμένοι απο την ήττα αυτού που λογικά ήταν ο αρχηγός αυτής της εισβολής άρχισαν να τρέχουν προς την πύλη.
Για να συνηδητοποιήσουν οτι είχε κλείσει. Όλοι οι νέοι με τα μάτια να λάμπουν έσβησαν τις ασπίδες τους και άρχισαν το μακελιό. Σε λιγότερο απο δύο λεπτά είχε μείνει μόνο η μυρωδιά θειαφιού στον αέρα.

Αλλα ο νέος το ήξερε, είχε κάνει υσχιρούς εχθρούς εκείνο το απόγευμα.


{edit: Κσαίρο ωτη σκωτόνο ττα αιλινοικκά.. Παρακκαλό σιχορύσται μαι...}